Geplaatst door Dankzij een voorjaarsvakantie op Texel had ik in februari niet te klagen over het aantal gespeelde spellen. Je doet tenslotte niet iedere week twintig keer Sky Team. De oogst nieuwe spellen viel helaas wat tegen. Ik speelde slechts twee spellen voor het eerst. Van Propolis schreef ik al een recensie. Het andere nieuwe spel was Pondscape, dat ik ook het leukste van de twee vond.
Pondscape is een rasterbouwer zoals bijvoorbeeld Castle Combo en Pixies. Hier maak je een vijver van vijf bij drie kaarten, die je vult met verschillende kikkers en andere kaarten. Doel is om groepjes kikkers van dezelfde soort te maken, die punten opleveren als je aan bepaalde voorwaarden voldoet. Met meer spelers komt Pondscape het best tot zijn recht: de kikkers in het open aanbod rouleren wat sneller, waardoor de kans groter is dat de soort die je zoekt langskomt. Maar ook de kans dat leuke kaarten door anderen worden weggepikt. In dit genre vond ik Pondscape net iets minder dan Pixies en Castle Combo, maar het is nog steeds een onderhoudend spel. En omdat de spellen die je vaak speelt de beste spellen zijn, scoort Pondscape al erg hoog.
Dit jaar heb ik als doel gesteld om minstens twee derde van alle spellen in mijn verzameling een keer op tafel te krijgen. Dat betekent ook dat er voor spellen die ik al lang niet gespeeld heb twee opties zijn: spelen of wegdoen. Eufraat en Tigris was deze maand een van de highlights uit de tweede categorie. Een schande dat ik dit al acht jaar niet gespeeld had. Bijna dertig jaar oud en nog steeds een fantastisch spel. Als het een nadeel heeft, dan is het dat je het wel moet spelen met mensen die het even goed kennen. Maar geldt dat niet voor ieder serieus te nemen spel?
Mijn Dominion-voornemen kwam wat minder goed uit de verf, maar we zetten vrolijk door. Nog een paar potjes en de volgende uitbreiding mag instromen.
