Geplaatst door Zonder echte spellendagen speelde ik in juli slechts een gemiddeld aantal potjes, en een gemiddeld aantal nieuwe spellen. Een daarvan was in juni al nieuw, maar door een onduidelijk foutje in BG Stats werd die toen niet zo geregistreerd en zag ik hem over het hoofd.
Geen van de nieuwe spellen sprong er deze maand echt bovenuit. Ze waren allemaal best prima, maar als ik dan een favoriet aan moet wijzen kom ik uit bij Duel om Cardia. Roger en Dagmar hebben er al het nodige over geschreven, dus op het spelidee zal ik niet al teveel ingaan. Het leukste van Cardia vind ik dat alles lekker compact is: het doosje, de speelduur en de complexiteit. Dit speel je overal snel even tussendoor en als het even niet meezit heb je snel revanche. En zoals Roger in zijn recensie al zei: ook de verliezer van een duel krijgt een beloning, die soms zelfs leuker is dan de winst. Je bent lekker opportunistisch aan het spelen, bluffen en de mogelijkheden van je tegenstander aan het lezen. Ik zie dit nog geen wereldwijde hit worden, maar het speelt lekker weg. Een waarschuwing voor mensen die het liefst lekker voor zichzelf aan het puzzelen zijn: dit is niks voor jullie.
Spelers zijn soms net verstokte rokers: heus, dit is voorlopig echt het laatste spel dat ik koop. En zo kwam het ik First Rat bij Roger speelde. Die had het al vaker met zijn zoon gespeeld, en dat was te merken. Simon rende als een razende rondjes met het kleine ratje dat bonusfiches op kan rapen, zelf dacht ik aan eentje genoeg te hebben. Een grote inschattingsfout. Waar ik met mijn ratten mooi tempo dacht te maken richting de provisorische raket plaatsten Simon en Roger het ene na het andere puntenblokje op het bord. Kansloos dus. Het spelidee van First Rat is lekker simpel (ratten vooruitzetten op het spoor en dan allerhande spulletjes krijgen die voor andere dingen kunt uitgeven) en nog relatief weinig gebruikt. Daardoor voelde het erg fris en speelde het lekker vlot.
Gentes is een al wat ouder spel, dat toch al meerdere edities heeft gekregen in variërende luxe. Door het investeren in de vaardigheden van je bevolking probeer je verschillende technologieën en gebouwen te bemachtigen die punten opleveren. Alles kost een combinatie van tijd en geld, wat dat betreft is het net het echte leven. Er is veel om over na te denken in Gentes, maar ik kreeg soms het idee dat er veel complexiteit in zat om de complexiteit. Ik snap dat sommigen dit erg leuk vinden en zou het best nog eens willen doen. Overweldigd door enthousiasme was ik nog niet.
Ondanks verwoede pogingen lukt het mij ook slecht om tot aan Spiel geen nieuwe spellen te kopen. Dus toen ik Havalandi, een volslagen onbekend maar toch relatief recent spel van dr K. voor een leuke prijs tegenkwam kon ik die niet laten liggen. De hand van de doktor herken je direct, want niemand anders had dit kunnen bedenken. Om beurten plaatsen de spelers een ballon op het bord, in een van de vier landschappen. Grote groepen in hetzelfde landschap leveren je veel punten op. Maar je wilt je ballonnen ook graag de lucht in krijgen, en daarvoor moeten ze weer op verschillende landschappen staan. En vergeet de bonuskaarten voor de eindtelling niet. Genoeg dus om over na te denken, en dat was in het eerst potje even zoeken. Geen hit op het eerste gezicht, maar Knizia’s spellen hebben wel vaker diepere lagen die je pas na een paar potjes ziet, dus ik ben optimistisch.
Moon Colony Bloodbath speelde ik al op de Spellengekdag met Dagmar. Op basis van dat potje en haar laaiend enthousiaste recensie kwam het hier ook in de kast. Helaas nam mijn enthousiasme bij ieder volgend potje een klein beetje af. Het probleem van MCB is dat het eigenlijk te lang duurt. Tegen het einde telt de stapel enkele tientallen kaarten, en bij slechts vier daarvan mag je iets doen. Voor de rest is het een eindeloze stroom ellende, waarbij je vooral maanbewoners inlevert. En telkens kaartjes omdraaien die alleen administratief iets doen is al snel vrij vermoeiend. Het is dan bijna een opluchting als dan eindelijk de laatste gebeurtenis in het spel komt.
