Wondrous Creatures

Ooit, in een tijd dat veel spellenliefhebbers nog niet eens geboren waren, was de vormgeving van serieuzere spellen op geen enkele manier relevant. Ik kan tenminste niet anders concluderen als ik spellen uit de jaren 70 en 80 zie. Dat is nu totaal anders. Mede dankzij de Kickstarterrevolutie lijkt vormgeving soms wel prioriteit nummer 1. Het is tenslotte je visitekaartje als uitgever.

Wondrous Creatures past helemaal in die trend, net als in de trend van tableaubouwers met een natuurthema. De spelers verkennen een tot voor kort onbekend continent en ontdekken daarbij allerlei wonderbaarlijke wezens (toch jammer van die Engelste titel). Als je Wingspan of Everdell al eens gespeeld hebt, is het bekende kost. Je verzamelt grondstoffen, gebruikt die om kaarten mee te spelen en die kaarten leveren je weer allerlei voordelen op. Soms een eenmalige bonus, soms extra actiemogelijkheden, voordeeltjes, inkomen of extra punten.

De wezens op de kaarten hebben ook allerlei symbolen, die je nodig hebt voor de verschillende doelkaarten in het spel. Die leveren vooral (veel) punten op, maar ook een extraatje naar keuze en een permanent voordeel voor je kapitein, een van de werkers die je inzet in het verzamelen van grondstoffen. Die kapitein is een los houten figuurtje dat je met een magneetje aan een van je wezens vastmaakt. Een bijzonder bevredigende bonus.

Elke keer als iemand een doelkaart claimt, krijgt die speler een trofee. Is de laatste trofee vergeven dan volgt de laatste ronde en de puntentelling. De speler met de hoogste score wint.

…en de waardering

Uiterlijk, setting, spelidee: van originaliteit kun je Wondrous Creatures niet beschuldigen. Een groter nadeel is de speelduur. Speel dit absoluut niet met vier mensen die het allemaal voor het eerst doen, want je bent met gemak drie uur bezig. Zelfs met twee spelers die het kennen ben je niet binnen het uur klaar.

Dat kan een langdradig spel opleveren, waarvan je het idee hebt dat je het allemaal al eens gedaan hebt, en dan nog eens sneller ook. Maar gelukkig is de uitvoering van het spelidee in Wondrous Creatures vlekkeloos. Het past prima in een collectie die ook al Wingspan en Everdell bevat. Hoewel dat na vijf potjes misschien te vroeg is om te zeggen, heb ik het idee dat de interactie hier wat groter is. Dat zit hem in het inpikken van de beste plekjes op het eiland, het tijdig claimen van de doelen en het pakken van de kaarten in de rij. Allemaal bekend terrein, maar hier net een tikje scherper.

Het zorgde er allemaal voor dat ik na een half potje voor de charmes bezweek en het direct aanschafte. Die aantrekkingskracht is inmiddels wat minder vurig, maar niet verdwenen. Het spel is verre van perfect, maar biedt genoeg om je elke keer weer te verwonderen.