Geplaatst door Ik mag niet klagen over afgelopen maand. Er kwam 71 keer een spel op tafel en daar zaten negen nieuwe tussen. Over Pixies Flower Power en Karel Kakelaar schreef ik al een recensie, dus die sla ik in dit overzicht verder over. Ik bespreek de andere nieuwe spellen in alfabetische volgorde.
Het doosje van Aaau! zette mij op het verkeerde been. Ik vind het er mooi retro uit zien en verwachtte daardoor een spel voor volwassenen. Maar toen ik de regels las, bleek het toch echt een kinderspel te zijn. In dit spel liggen een aantal cactus kaarten op tafel. Hoe meer bloemen er op staan, hoe meer punten ze opleveren maar ook hoe meer stekels er aan zitten. Als je aan de beurt bent dan kies je een van de kaarten die op tafel ligt aan en wijs je een van de vier zijkanten van de kaart aan. Vervolgens draai je de kaart om en als er aan de kant die jij aanwees geen stekels staan, dan pak je de kaart op en leg je hem voor je neer. Maar als je er wel een stekel staat dan zeg je au en leg je de kaart af. Op deze manier probeer je kaarten met zo veel mogelijk bloemen (en dus punten) te verzamelen en complete sets van bloemen in verschillende kleuren. Ik kan me voorstellen dat hele jonge kinderen er nog wel lol in hebben om een kaart aan te wijzen en te kijken of ze in de stekels grepen of niet (spannend!). Maar voor kinderen lijkt de vormgeving van het spel dan weer niet heel aantrekkelijk. Volwassen spelers zullen die wel weer aantrekkelijk vinden. Maar die zullen het spel echt te veel een groot geluksfeest vinden waar je na de eerste kaart al op bent uitgekeken. Ik weet dus niet zo goed wie nou de doelgroep voor dit spel is.
Ook op dierengebied zijn er trends, een paar jaar geleden zag je overal alpaca’s en otters, en nu is het de beurt aan capibara’s. Ze duiken overal op en dus ook in spellen. In Café Baras zijn de capibara’s de uitbaters van hippe koffietenten. Iedere speler begint met wat startkapitaal. In je beurt mag je daarmee een kaart uit je hand kopen (aan het eind van je beurt vul je je hand automatisch aan). Daar staat of een drankje of etenswaar op die je vanaf dat moment in je koffietent serveert of iets dat de sfeer in je zaak verhoogt (een mooie stoel, een DJ, etc.). In plaats van een kaart kopen, kan je ook een kaart als klant spelen. Klanten zijn op zoek naar bepaalde etenswaren en drankjes en als je die hebt dan krijg je er geld voor. Als je precies aan de wensen van de klant voldoet, dan worden ze ook meteen stamgast. Aan het eind van het spel worden de kaarten die je gekocht hebt gewaardeerd (op iedere kaart staat aangegeven wat ze opleveren) en leveren de stamgasten extra punten op. Ik heb Café Baras met plezier gespeeld. Je probeert uit het aanbod een combinatie te selecteren die je een aantrekkelijke koffietent oplevert (en dus veel punten) en die veel vaste gasten weet te trekken. Dit is allemaal niet iets wat we nog nooit eerder hebben gezien, maar dat hoeft geen reden te zijn om dit spel links te laten liggen. Het voordeel van een spel dat gebaseerd is op een beproefd recept is namelijk dat het een prima spelervaring oplevert.
Instinct: Duel in het Duister is een nieuw tweepersoons kaartspelletje van uitgever Gam’inBIZ. Ik wist er niets van, maar de prachtige zwart-witte beetje spookachtige dieren illustraties trokken me over de streep om het aan te schaffen. In Instinct krijgen de spelers beide een set met dierkaarten. Elk dier heeft zo zijn eigen eigenschappen en manieren om punten te scoren. Zo wil een spin graag in de hoek liggen en de kraai naast de motten. De speler kiezen tegelijkertijd een kaart en draaien deze dan om. De speler met de kaart met de laagste waarde legt hem dan als eerste aan in een raster en daarna doet de andere speler hetzelfde. Als een raster van vier bij vier kaarten gevuld is, dan is het spel afgelopen en worden alle kaarten gewaardeerd. Instinct deed me wel een beetje aan Duel om Cardia denken doordat je dezelfde set met kaarten hebt en je tegelijkertijd een kaart kiest. Maar daar houden de overeenkomsten wel op. Waar ik niet warm liep voor Cardia, doe ik dat wel voor Instinct. Hier heb ik meer grip op het spel en meer het gevoel dat ik door slim te spelen punten kan scoren.
Pina Coladice is een nieuw dobbelspelletje waarin je cocktails gaat mixen met dobbelstenen. Dit klinkt hipper dan het is, het is namelijk een Yahtzee-variant. Maar in plaats van met een vast briefje, werk je hier met een raster van vierkante kaarten waar de te gooien combinaties op staan. Als je een combinatie gooit, zet je daar een mini cocktail (in je eigen spelerskleur) op en scoor je punten. Hoe lastiger de combinatie is, hoe meer punten je natuurlijk krijgt. Maar je krijgt ook punten voor elk aangrenzend (zowel horizontaal, verticaal als diagonaal) vakje waarop al een cocktail staat in jouw kleur. Dit levert extra punten op. Dat is fijn, maar het kan nog fijner. Als het je lukt om alle vakjes in een rij (of kolom of diagonaal) te claimen, dan win je meteen. Yahtzee is natuurlijk een stevig geluksspel en dat is dit spel ook. In beide spellen gooi je en gok je (met een vleugje kansberekening) wat het beste vakje is waar je voor kan gaan. In Pina Coladice zorgt het ruimtelijk element er voor dat sommige vakjes aantrekkelijker worden, zeker als je bijna een rij vol hebt. En dat kan voor andere spelers weer een reden zijn om daar ook voor te gaan om jou te blokkeren. Dit extra element, vind ik een leuke toevoeging.
Een van de spellen die na All Games on Deck driftig besteld werden door de deelnemers was, de deluxe versie van River Valley Glassworks. Zo veel enthousiasme voor best een duur spel maakt natuurlijk nieuwsgierig. Gelukkig kreeg ik een herkansing. Jeroen had het spel ook gekocht en nam het mee naar een spellendagje. In River Valley Glassworks ga je gekleurde steentje verzamelen om ze vervolgens in een raster te leggen. De steentjes vis je uit de rivier. In je beurt leg je een steentje op een veld van de rivier en mag je de steentjes van een van de aangrenzende velden pakken. Deze leg je op in je raster en daar scoor je punten voor de rijtjes en de kolommen. River Valley Glassworks blinkt vooral uit in de looks. In de woorden van Jeroen “Dit is het meest overgeproduceerde spel ooit”. Het spel zelf is een leuk verzamelspelletje waarin je bepaalde kleuren steentjes wilt verzamelen. Niets hoogdravends of heel vernieuwends, maar gewoon een lekker familiespelletje dat fijn vlot wegspeelt en er dus super mooi uit ziet.
Peter Hein blies al eerder de loftrompet over Take 5! De bonte baron (lees hier zijn recensie) en ik kan inmiddels zeggen dat ik het helemaal met hem eens ben. In deze spin off van Take 5! moet je nog steeds kaarten met koeien op rijtjes leggen, maar dit keer gaat het om de kleuren van de koeien en niet om de nummers (die bepalen alleen de volgorde waarin de spelers aan de beurt zijn). Sommige kaarten zijn voorzien van één kleur koe, op andere kaarten staan koeien in verschillende kleuren. Je moet altijd aanleggen aan een rijtje waar op de laatste kaart een koe in een kleur staat waarvan er ook een koe op jouw kaart staat. Als je de zesde kaart van het rijtje bent, dan pak je de vijf kaarten daarvoor op. Maar ook als op jouw kaart de zesde koe in een kleur staat, moet je het rijtje oppakken. En vooral deze tweede manier van gedwongen pakken, zorgt voor extra stress (en dus hilariteit) doordat je soms rijtjes op moet pakken voordat je de zesde kaart aanlegt. Ik vind (in tegenstelling tot Peter Hein) Take 5! nog steeds heel erg de moeite van het spelen waard, maar deze bonte versie is dat ook. Van mij mogen ze naast elkaar in de kast.
In Zookini is een familie/kinderspelletje waarin het de bedoeling is dat je je hand leeg speelt. Op de kaarten staan verschillende beesten in hun badkleding. De badkleding is voorzien van de printjes van alle dieren. Je kan dus een flamingo hebben met een bikini met zebra print maar ook een zebra met een bikini met flamingo print (of heel veel andere combinaties). Als je aan de beurt bent dan speel je een of twee kaarten uit je hand die of wat betreft beest of wat betreft printje van de badkleding telkens matcht met de laatst gespeelde kaart. Als je niet kan spelen, dan trek je een kaart bij. Wie als eerste zijn hand leeg speelt, wint het spel. Zookini ziet er leuk uit en speelt vlot weg doordat er weinig is om over na te denken. Het is daardoor eerder een bezigheid dan een spel want veel te beïnvloeden heb je niet. Soms heb je meerdere kaarten die passen en dan valt er wat te kiezen, maar het maakt nauwelijks uit welke keus je maakt. Je moet er gewoon maar op hopen dat op het laatst een beest in een bikini ligt waar jij je laatste kaart op kan spelen. Er zijn tegenwoordig zo veel echt goede spellen, dat ik eigenlijk niet kan bedenken waarom je dit spel nog zou willen spelen.
In de afgelopen maand heb ik verder op mijn werk in het kader van de Summer School een lezing gegeven over de geheime geschiedenis van Monopoly. En dat was super leuk om te doen. Ik heb in deze lezing verteld over hoe Charles Darrow ten onrechte gezien wordt als de man die in de jaren 30 van de vorige eeuw Monopoly heeft bedacht. Dat is dus niet waar, hij heeft het spel niet zelf bedacht. Het spel is in werkelijkheid in 1902 bedacht door Lizzie Magie. Ze noemde haar spel The Landlord’s Game. Het spel werd helaas geen commercieel succes en verdween al snel uit de schappen. Maar een kleine groep mensen vond het spel wel leuk en maakte hun eigen exemplaren (print & play avant la lettre). Soms pasten ze er iets in aan. Deze zelfgemaakte spellen noemden ze Monopoly of het Monopoly spel. Charles Darrow speelde zo’n zelfgemaakt spel, vond het leuk en heeft vervolgens het hele concept gejat en het spel uiteindelijk aan Parker Brothers verkocht. En dat is de hele korte versie van de geheime geschiedenis van Monopoly. Voor de uitgebreide verwijs ik je graag naar het boek The Monopolists van Mary Pilon. Dat Monopoly tot op de dag van vandaag populair is, bleek wel uit de hoge opkomst bij mijn presentatie. En uit het feit dat toe ik vroeg wie er nog nooit Monopoly had gespeeld er geen één hand omhoog ging en bij de vraag wie het in de kast had staan zeker drie kwart zijn hand op stak. Ik vond het erg leuk om mijn collega’s het verhaal over Monopoly te vertellen en er voor te zorgen dat Lizzie de eer krijgt die haar toekomt. Ik heb veel enthousiaste reacties achteraf gehad van collega’s die de presentatie met veel plezier hadden bijgewoond en die verrast waren door het verhaal achter dit beroemde spel.
In de afgelopen maand werd ten slotte verder bekend wat de bestemming van de All Games on Deck cruise voor 2026 gaat worden. Dit keer gaan we half juni op pad vanuit Amsterdam op de Celebrity Eclips. De cruise gaat wederom naar Noorwegen (waarbij we aanmeren in de plaatsen Bergen, Olde, Molden en Alesund). Ik ben nog nooit met Celebrity meegeweest, dus ik kan niet uit eigen ervaring vertellen wat dit voor soort cruisemaatschappij is. Van wat ik er van lees is het een mix van het hoge kwaliteitsniveau van HAL van afgelopen jaar met de activiteiten van MSC uit het eerste jaar (meer shows, feesten, quizzen, etc. dan er bij HAL zijn). Ik had het leuker gevonden als we een andere route hadden gevaren (ik ben al twee keer met een cruiseboot naar Noorwegen geweest), maar dat is geen dealbreaker voor mij. Noorwegen is prachtig en er is vast genoeg te doen in de plaatsen die we aandoen om je er een paar uur te vermaken. De belangrijkste reden voor mij om weer mee te gaan is dat het een BORDSPELLEN cruise is waarop een paar honderd spellen en een paar honderd spellenliefhebbers mee gaan. En dat is een fantastische combinatie waardoor je aan boord makkelijk contact maakt met de andere mensen van de groep en gezellig een spelletje kan doen. Voor meer informatie verwijs ik je graag naar de website van All Games on Deck en Captain Cruise (daar kan je boeken, mocht je ook mee willen).