Geplaatst door In mei speelde ik niet uitgesproken veel spellen maar wel veel nieuwe. Zeven in totaal en de meeste daarvan deed ik met groot plezier. Mijn voorkeur voor het leukste nieuwe spel van de maand deel ik met Roger.
Oméa is een spel dat lijkt op een slagenspel (zoals Wizard) of aflegspel (zoals Tai Pan), maar valt toch niet echt in een van deze genres. Goed, je speelt in teams tegen elkaar en je probeert als eerste al je kaarten (op een na) af te leggen, maar daar houdt de gelijkenis op. Om beurten speelt iedereen een kaart, waarbij geen kleur hoeft te bekennen. De speler met de hoogste kaart legt die af, de anderen nemen hun kaart terug in de hand. Tenzij er kaarten gespeeld zijn die dat veranderen en dat is eigenlijk altijd zo. Oméa lijkt aanvankelijk chaotisch en verwarrend, maar al snel krijg je wat van de patronen door. Perfect om met vier of zes te spelen en met gemak in een halfuurtje gepiept. Wat mij betreft een winnaar.
Van Kaas & Wijn schreef ik al een recensie. Een moeizaam spel, dat ik niet graag weer zal spelen. De rest, in alfabetische volgorde:
Als Etherstone Simone’s Luciani versie van Res Arcana was, dan is Echoes of Time misschien wel zijn Race for the Galaxy. Al die andere drie spellen vind ik leuk, dus kon het bij Echoes of Time eigenlijk niet misgaan. En het voldeed op alle fronten. Eigenlijk heeft het met Race alleen gemeen dat je kaarten speelt door andere kaarten af te leggen. Gespeelde kaarten leg je op een soort lopende band, die elke ronde een segment doorschuift. Rolt de kaart eraf, dan levert deze al zijn voordelen op. Sommige kaarten zijn duur maar snel klaar, andere gratis maar langzaam enzovoort. Je moet aan veel doelen werken en met de kaarten kun je dat op allerlei manieren doen. Waar je in Etherstone/Res Arcana elk potje maar een handvol kaarten ziet, komen er hier net als in Race juist heel veel langs. Andere dynamiek, nog steeds erg leuk.
Iliad is een spel waarbij je bij de eerste uitleg al weet wie het ontworpen heeft. Dit is een van Knizia’s vele spellen waarbij je om beurten een tegel in een vierkant speelveld legt, om uiteindelijk de rij of kolom van die tegel te winnen. Rogers recensie vat het goed samen. Een listig spelletje, maar ook een waarvan Knizia er nu al zo veel gemaakt heeft dat je je afvraagt of we er nog eentje nodig hebben.
Het zware spel van de maand is ongetwijfeld Mieren van Mirmar, een nieuwe titel van DSV. Het past helemaal in de tijdgeest: een stevige tableaubouwer met antropomorfe dieren. Mieren zijn alleen wel wat minder schattig dan de pluizige beestjes van Everdell of Emberleaf, maar qua speelplezier kan Mieren van Mirmar zich daar prima mee meten. Op het gezamenlijke bord probeer je je tegenstanders te snel af te zijn met het oppikken van voedsel en bladeren, het verkennen van nieuwe tegels en het verslaan van bedreigende wezens, in je eigen tableau probeer je de ideal mix van kaarten te spelen. Daarvan zijn er heel veel, waardoor de variatie wel goed zit. Wat speelduur betreft is dit wel een gevalletje Ark Nova, dus speel dit niet in de volle bezetting met alleen onervaren spelers. Tenzij je een uurtje of vier over hebt natuurlijk.
Op Spiel kun je altijd wel alleraardigste onbekende spelletjes tegenkomen, zoals Seven Merry Monsters. In dit soort van slagenspel speel je om beurten een kaart en wint de speler met de hoogste kaart de ‘slag’. Maar als je de hoogst gespeelde kaart evenaart eindigt de slag direct en mag je kiezen of jij de slag wint of de speler die eerder de hoogste kaart speelde. Je wilt graag kaarten winnen, maar het liefst slechts een per kleur. Dat levert namelijk tien punten op en het worden er alleen maar minder als je meer van dezelfde kleur wint. Dit geeft een leuke dynamiek en de mogelijkheid om elkaar flink te pesten of juist helpen. Een aangename verrassing.
Zenith is een onvervalst touwtrekspel. Door het spelen van kaarten verkrijg je invloed op een van vijf verschillende planeren in ons zonnestelsel en als dat vaak genoeg lukt in de juiste combinatie win je het spel. Maar het spelen van kaarten levert ook andere voordelen op, of juist andere acties. Dat moet je natuurlijk allemaal goed op elkaar afstemmen. Ook weer een spel dat ik met veel plezier speelde.
Helaas moest ik het in mei zonder Dominion doen, daar gaan de goede voornemens. Gelukkig slaat de campagne van There and Back Again wel aan. De eerste drie hoofstukken heb ik nu allemaal een paar keer gespeeld en ik zie al uit naar meer.
