Geplaatst door Ieder jaar speelt de gedachte door mijn hoofd om de voorbereiding van Spiel maar eens over te slaan. Het is een heidens karwei om de lijst met aangekondigde spellen door te nemen en je daar ook nog eens een oordeel over aan te meten. En dan is het ook nog eens beperkt zinvol, omdat je zelden meer dan een kwart van de spellen die je wat leken ook daadwerkelijk speelt. Het heeft toch ook wat om je te laten verrassen?
Toch heeft de voorbereiding wel nut, want anders moet je ter plekke maar zien wat er te spelen is, en kun je spijt hebben als je een leuk spel over het hoofd hebt gezien doordat je je niet hebt voorbereid. Zo’n voorbereiding heeft voor mij veel gemeen met een bezoek aan de sportschool of het doen van je belastingaangifte. Ik stel het uit, het is eigenlijk heel vervelend maar ik ben altijd blij als ik het toch gedaan heb.
Mijn selectiecriteria zijn vrij oppervlakkig. Het moet met twee te spelen zijn, er leuk uitzien, zeker niet te lang zijn en als het even kan niet bij een stand in Hel 3. Uiteraard barst mijn lijst van de uitzonderingen.
Ik zal niet alle spellen behandelen. Ik heb ze ruw ingedeeld en noem er per categorie een paar.
Tweepersoonsspellen. De meeste spellen in mijn lijst (met uitzondering van de slagenspellen) zijn geschikt voor twee, sommige zijn echt alleen voor twee spelers. Aspens ziet er schitterend uit en lijkt met het om beurten plaatsen van boompjes die punten opleveren een spel dat ik thuis op tafel krijg. Tag Team bestaat al wat langer, de nieuwe versie draait om koning Arthur. Die is wat minder zeker, daarom probeer ik hem daar graag. Dawn of Democracy oogt ook intrigerend en het is soort spel dat je alleen op Spiel tegenkomt. Waar anders kan ik spellen uit Thailand proberen?
Bijzondere kaartspellen. Ik houd van kaartspellen, vooral als ze wat anders zijn dan andere. Dit jaar valt mijn blik op Questline, Axia en Club of Cthulhu. Ze lijken niet allemaal het beste met twee spelers, dus daar kom ik deze beurs graag achter.
Familiespellen. De spellen die het makkelijkst op tafel komen zijn korte spellen met simpele regels. Bij voorkeur met twee, maar meer kan soms ook. Odysseus is dit jaar een onvermijdelijke titel (waar blijft de heruitgave van Beowulf met een Odyssee-thema?). Op BGG krijgt het nog niet zo’n hoge waardering, maar dat Johannes Goupy (Pixies, Faraway, Dewan) een van de auteurs is geeft wel vertrouwen. Ook Treeline en Amazing Journey wekken een sfeer op die me wel bevalt.
Als we het dan toch over sfeer hebben: zoals de meeste liefhebbers ben ik gevoelig voor de vormgeving van een spel. Als die erg sfeervol is heeft een spel al een paar streepjes voor. Sfeervolle spellen die mijn aandacht trokken:
–Buried Memories ziet er dromerig uit en is van de Østby-broers. Vorig jaar was hun Gardlings een groot succes bij de achterban, dus naar deze ben ik erg benieuwd.
–Fadenfroh. Mijn oudste dochter borduurt graag, wat al genoeg reden is om deze eens te proberen. Als het niks is, hebben we het toch mooi gespeeld.
–Ikebana. Ik val direct voor de Jugendstil-vormgeving en spellen waarin je setjes kaarten verzamelt doen het vaak goed.
–Ladybird. Een natuurspel met een hele fraaie vormgeving met allerhande lieveheersbeestjes. Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik twee dochters heb, maar ook de hoge waardering maakt nieuwsgierig.
–Mission Amazonia. Vinkt alle verantwoorde thematische vakjes aan en is nog eens coöperatief ook. Niet het makkelijkste genre om thuis op tafel te krijgen, maar ik houd daar zelf wel van. Wie weet lukt het me om de rest mee te krijgen.
–River Market. De spellen van KTBG springen door hun vormgeving altijd in het oog, maar zijn vaak net niet leuk genoeg. Creature Comforts, Wreck Raiders en Diced Veggies vond ik allemaal leuk maar ook niet heel bijzonder. River Market scoort op dit moment hoog op BGG, dus misschien is het wat? Het is alvast gebaseerd op Creature Comforts en vooral geschikt met twee, dus dat is alvast kansrijk.
Kniziaspellen. Spiel is niet compleet zonder een paar nieuwe titels van de Doktor. Alleen zijn sommige helemaal niet zo nieuw en gewoon heruitgaven of bewerkingen van eerdere titels. Dat geldt bijvoorbeeld voor Gold Country en Magicats. De eerste is een bewerking van Spectaculum. Een prima spel, dat ik alleen moeilijk op tafel kreeg en de verzameling alweer heeft verlaten. Misschien lukt het met Gold Country wel? Magicats is de doorontwikkelde versie van Gladiator. Dat heb ik wel eens gespeeld maar liet verder geen indruk achter. Maar katten hebben een zekere charme die Romeinse gladiatoren ontbeert, en met twee kattenliefhebbers op pad krijg ik dit misschien wel voor het voetlicht. Kniffel 8 (een yahtzee-variant) en Stonk Market (idem voor Pit) ogen als niemendalletjes met matige vormgeving, maar je weet nooit.
Wat ik schreef over bijzondere kaartspellen geldt dubbelop voor een subgenre daarvan: slagenspellen. Deze editie van Spiel brengt er weer heel veel, en opvallend veel van Aziatische uitgevers zoals Oink. Panda Spin kwam vorig jaar al uit, maar dat is natuurlijk geen bezwaar. Dat het uit het brein van Carl Chudyk komt (Innovation, Glory to Rome, Red7) is een aanbeveling. Voor het gemak reken ik aflegspellen (zoals Tai Pan en Scout) ook tot dit genre. Joraku, Loop 40, Onda, Rotate en Spur Note klinken allemaal interessant. Dat de laatste ook nog een deductie-element heeft (wat slagenspellen eigenlijk altijd wel een beetje hebben) is een extra plus. Ook Picante wil ik graag spelen, al was het maar om mijn dochters kennis te laten maken met Sticheln.
Ik heb een zwak voor tegelleggers. Wat is er leuker dan je eigen tegellandschapje te maken dat iedere keer weer anders is? Als het dan ook nog driedimensionaal is ben ik al bijna verkocht. Cascadia: Alpine Lakes is dus een no-brainer. Maar ook ben ik erg benieuwd naar Go West, Terraces of Kanoa, Toshi en Wildscape. Vooral die laatste ziet er prachtig uit en is ook nog eens van Sebastian Bleasdale, een van de weinige mensen die ooit co-auteur was met Reiner Knizia. En het helpt natuurlijk dat al deze spellen goed speelbaar lijken met twee.
Dan zijn er nog spellen die niet in een van de voorgaande groepen te vatten zijn, maar toch mijn aandacht trokken. Deels omdat ze nu al gehypet worden, of omdat ze me op de een of andere manier aantrekken. Ik noem er een paar:
–Braided Skies. De spellen van Jamey Stegmaier zorgen vaak voor een graatje in de keel, maar ogen toch altijd weer aantrekkelijk. De vormgeving van Braided Skies zorgt daar voor. Maar dit spel staat zo in de belangstelling dat ik er niet op reken het te kunnen spelen. We gaan het zien.
–Greylune. Dit spel zou ik zo over het hoofd kunnen zien, maar ik bleef op de auteursnaam hangen: William Attia. Decennia geleden werd hij op slag bekend met zijn baanbrekende hersenbreker Caylus, lange tijd de lieveling van liefhebbers van zware spellen. Greylune is een bewerkte versie van Spyrium, dat ik altijd me plezier speelde. Ik verwacht niet dat dit mee naar huis gaat, maar proberen kan nooit kwaad.
–Interregnum. Dit spel heeft veel tegen: een uitgekauwd thema met dito vormgeving en niet echt goed met twee spelers. Maar de beperkte speelduur en het feit dat het kaartgedreven is maken me toch nieuwsgierig. Is dit stiekem gewoon een leuke en snelle tableaubouwer?
–Kalypso. Ook alweer zo’n hypespel waar je waarschijnlijk Hal 3 voor moet trotseren. Maar de toegankelijkheid en de vormgeving maken me wel nieuwsgierig. Het kan zo maar een verrassend leuke tegellegger zijn.
–The Mix. Voor een geheelonthouder is het thema van het mixen van cocktails niet direct aansprekend. Maar als je het ziet als opdrachten waarvoor je gewoon blokjes in verschillende kleuren moet verzamelen heb je mij wel te pakken hoor. Wat me het meest intrigeert: hoe komt een spel met dit volwassen thema terecht in de catalogus van Haba, dat zich specialiseert in kinderspellen met af en toe een toegankelijk familiespel?
Ik kan nog wel even zo door gaan, maar ik vind het al een hele prestatie als je zo ver bent gekomen. Zo zijn er nog wat spellen die ik vorig jaar gemist heb en een herkansing wil geven en vast heel veel spellen die ik ga spelen zonder dat ik er ooit eerder van gehoord heb. Dat is nu de magie van Spiel. Over een paar weken blikken we weer mooi terug.