Geplaatst door 
En toen was 2025 voorbij. De laatste maand van het jaar was rijkelijk gevuld met spellendagen en dus kwam er 85 keer een spel op tafel. Het meest gespeelde spel daarvan was Pondscape, maar het spel wat het langst op tafel heeft gestaan was Clank! Legacy 2: Acquisitions Incorporated (lees hier mijn recensie van voorganger Clank! Legacy). Niek en ik waren in onze vakantie in september begonnen aan dit legacy-spel en hebben het toen voor de helft gespeeld. In de tussenliggende tijd was het niet gelukt om verder te spelen. Alhoewel het namelijk een fantastisch spel is, is het door de speelduur lastig op tafel te krijgen. Je bent namelijk wel even zoet met alles klaarzetten, het spelen en daarna het weer opruimen, reken rustig op een uurtje of drie per potje. Maar nu in de kerstvakantie besloten we de draad weer op te pakken en hebben we het spel uitgespeeld. Het laatste potje speelden we op oudejaarsavond en tot mijn genoegen had ik de legacy-campagne met een marginaal verschil gewonnen en werd daardoor uitgeroepen tot Werknemer van het Jaar. Dat is toch een mooie manier om een jaar ludiek passend af te sluiten.
Ik speelde deze maand verder acht spellen voor het eerst. Over Postcards heb ik al een recensie geschreven, dus die sla ik in dit overzicht over. De resterende zeven spellen bespreek ik in alfabetische volgorde.
Bable is een coöperatief spelletje waar je samen een toren moet bouwen door de juiste combinaties van grondstofkaarten af te leggen samen met een bouwkaart die precies die grondstoffen nodig heeft (lees ook vooral de recensie van Roger). De kans dat je met het delen van de kaarten precies een passende combinatie krijgt, is natuurlijk heel klein. En dus moeten de spelers samenwerken om dat wel voor elkaar te krijgen. Om de beurt mogen de spelers elkaar opdrachten geven in een verzonnen taaltje. Denk aan: geef drie van je kaarten weg, voer een opdracht uit of trek extra kaarten. In het begin spreekt nog iedereen dezelfde taal, maar gedurende het spel krijgen de spelers kaarten waarbij ze een ander woord moeten gaan gebruiken voor een opdracht. Zo ontstaat de Babylonische taalverwarring waar dit spel naar vernoemd is. Bable heeft een geheugen aspect doordat je moet gaan onthouden wie voor bepaalde commando’s een ander woord gebruikt en welk woord dat is. Ik houd niet zo van spellen waarin je dingen moet onthouden dus dat aspect stond me een beetje tegen. Ik vond het werken met de commando’s en die zo proberen te geven dat andere spelers kunnen bouwen wel leuk bedacht en een grappige speelse uitdaging opleveren.
Het spel waar ik de afgelopen maand de meeste lol mee gehad heb is Hot Streak. Dit is een spel waarin je weddenschappen afsluit op mascottes (denk aan de mannen in een rare pakken die Amerikaanse sportteams bij zich hebben) tegen elkaar racen (lees ook vooral de recensie van Roger). De mascottes worden aangestuurd met kaarten en van te voren kan je zien welke kaarten er per mascotte in het spel zitten. Denk aan kaarten als “loop twee stappen en schuif dan een baan op naar links”, “val om” of “draai om en loop vanaf nu de andere kant op”. Alle spelers mogen elke ronde één kaart aan de mix toevoegen en sluiten twee weddenschappen af. En daarna worden alle kaarten geschud en gaan de mascottes van start. Het is net of je naar een stop-motion film aan het kijken bent waarbij de mascottes (mooie grote miniaturen) als een stel dronken torren over de baan bewegen. Soms gaat er een als een speer de goede kant op om vervolgens om te vallen en vanaf dan te kruipen, terwijl een ander al bij de start zich omdraait en de verkeerde kant op gaat en nummer drie na een succesvol begin buiten de baan raakt en zich zo diskwalificeert waarna nummer twee zich nog een keer omdraait vervolgens in een rechte lijn naar de finish sprint. Het is hilarisch om dit te zien gebeuren en de spelers juichen natuurlijk de mascottes toe waarop ze gewed hebben. Hot Streak is een perfecte afsluiter van een spellenavond. Objectief heb je weinig invloed en bepaalt geluk grotendeels wat er gebeurt, maar het is gewoon zo hilarisch om die mascottes te zien bewegen dat dit spel zo maar het hoogtepunt van de avond kan worden wat speelplezier betreft.
Ik had wat moeite om door te krijgen wat je in Navoria nou precies moest doen. Het spel ziet er prachtig uit, maar het kwartje viel niet echt wat het nou thematisch voor moest stellen. Maar dat bleek te kloppen, er is een thema (het ontdekken van continenten), maar daar merk je afgezien van de vormgeving weinig van. Het is gewoon een puntensalade waar je dingen verzamelt, stapjes op spoortjes zet en je voor A punten scoort op basis voor hoeveel B je hebt. Toen ik dat eenmaal door had was het best een prima spel dat ik met plezier deed.
Ik houd van slagenspellen en het is verrassend dat er binnen het genre toch nog telkens nieuwe varianten verschijnen. Ik speelde deze maand Slag in Lood (lees ook vooral de recensie van Peter Hein). Dit spel combineert het niet kennen van je eigen kaarten (denk Hanabi) met het moeten voorspellen hoeveel slagen je gaat halen (Wizard). Je ziet aan de achterkant van je kaarten wel welke kleuren kaarten je hebt en je buurman heeft ze ook nog voor je op volgorde gezet, maar je weet niet welke waardes de kaarten hebben. Gelukkig zie je wel precies welke kaarten de andere spelers hebben en daardoor kan je een beetje achterhalen welke kaarten je zelf hebt. Maar helemaal precies weet je het vaak niet doordat er ook een aantal kaarten uit het spel zijn. Misschien heb je dus twee blauwe kaarten en zie je bij de andere spelers dat de 2,7,8 en 12 missen. Maar welke twee hiervan bij jou staan, weet je dan niet totdat je de kaarten speelt. Ik vond Slag in Lood echt verrassend origineel en leuk. Het enige minpunt was dat wij aan een rechthoekige tafel speelden het dus een beetje lastig is om de kaarten van de andere spelers goed te zien en je elkaar regelmatig moet vragen om de kaarten even jouw kant op te draaien zodat je goed kan kijken. Maar dit geloer en getuur was ook wel weer heel grappig om te doen. En daarna moet je op basis van volledige informatie over de kaarten van de andere spelers in combinatie met de gebrekkige kennis over je eigen hand er maar het beste van maken. Ik zou dit spel met alle plezier vaker willen doen.
The Architects of Amytis is een verrassend leuk tweepersoons spelletje (lees vooral ook even de recensie van Roger). In dit spel ga je een stad bouwen waarbij elk gebouw op een bepaalde manier scoort en je ook nog opdrachten hebt op basis van de kleuren van de gebouwen. Maar niet alleen het bouwen zelf doet er in dit spel toe, maar ook het pakken van de kaarten die je gaat bouwen doet er toe. Je plaatst namelijk een mannetje op de plek waar je een kaart pakt. Als je daarbij drie van je mannetjes op een rijtje krijgt, mag je een einde spel doel claimen waarmee je extra punten kan scoren. Het interessante van dit spel is dat je eigenlijk meerdere spellen tegelijk speelt doordat alles op een bepaalde manier belangrijk is. Dit levert een pittig maar erg leuk spel op. Ik sluit niet uit dat dit spel nog eens bij mij in de kast belandt.
Soms doen spelmakers te veel hun best om het thema van een spel goed door te laten komen. Dat is het geval in The Yellow House, een tweepersoons slagenspelletje. Het thema van dit spel zijn de discussies die de schilders Van Gogh en Gauguin met elkaar voerden. Om dit te benadrukken speel je dus geen kaart maar voer je een argument aan en win je niet de slag maar de discussie. Door dit taalgebruik had ik best veel moeite om de regels te doorgronden. Jammer, want hierdoor gaan er vast mensen afhaken terwijl het wel een interessant spelletje is. In dit spel liggen er fiches op een track die de waarde van de kleuren aangeven. de waarde van een kleur wordt bepaald door hoe hoog een fiche ligt. De catch is dat je alleen een kleur mag spelen die een hogere waarde heeft dan de eerder gespeelde kleuren. Je moet daarom regelmatig kaarten gebruiken om een fiche eerst omhoog te krijgen om daarna nog een kaart te spelen. Het doel is om als eerste je hand leeg te spelen. The Yellow House is zo vernieuwend dat je echt op zoek moet naar hoe je dit spel slim speelt zodat je je hand snel leeg is. Ik heb het antwoord nog niet gevonden, maar het is een interessante zoektocht. Ik weet nog niet zeker of ik het heel leuk vind om te spelen, maar het fascineert me wel. Het helpt daarbij dat het spel er prachtig uit ziet doordat het spelmateriaal afbeeldingen van de kunst van Van Gogh bevat.
Wispwood is een spelletje waarin je patroontjes moet gaan leggen met zogenaamde wil’o-the-wisps. Dit is een verwijzing naar een begrip uit Engelse volksverhalen. De Nederlandse vertaling die nog het dichtst bij wil’o-the-wisps in de buurt komt is denk ik dwaallichtjes. Wil’o-the-wisps zijn namelijk een soort bovennatuurlijke lichtjes die reizigers op het verkeerde spoor moeten brengen. In het spel probeer je de verschillende wil’o-the-wisp symbolen in bepaalde patronen te leggen in een bos en scoort ieder symbool op een bepaalde manier punten. Als je aan de beurt bent kies je van een bordje een wil’o-the-wisp fiche. Bij elk fiche staan twee tetris-vormen afgebeeld en je moet vervolgens een daarvan kiezen. Vervolgens leg je het fiche aangevuld met boom-fiches in de tetris-vorm in je raster neer. Als het raster vol is, dan waardeer je de verschillende symbolen en bomen en daarna haal je de bomen weg, maar laat je de wil’o-the-wisp fiches liggen. Daarna speel je nog een ronde, waarbij het raster iets groter wordt. Daarna doe je dat nog een keer en wie dan na drie rondes de meeste punten heeft gescoord wint het spel. Ik vond Wispwood een erg leuk puzzelspelletje dat er ook nog eens heel mooi uit ziet. En wat ik er ook interessant aan vond was dat je de de puntentelling met een app kan doen. Je maakt dan een scan van je raster en de app verteld je hoeveel punten je scoort. De app werkte heel soepel. Ook met de herspeelbaarheid van dit spel zit het wel goed: voor elk symbool zijn er verschillende manieren waarop ze gewaardeerd worden en je kan iedere keer met een andere combinatie hiervan spelen. Liefhebbers van puzzelspelletjes kunnen dit spel prima op hun interesselijst zetten. Volgens de Spel op Tafel podcast komt er binnenkort een Nederlands versie uit bij White Goblin Games, dus het spel is binnenkort vast goed verkrijgbaar.