Geplaatst door In deze feestelijke maand kwam nog aardig vaak een spel op tafel. Zeker in de laatste week. Dat eindigde 67 keer met een spel op tafel. Hot Streak is het nieuwe spel waarbij het meeste werd gelachen en daarvoor verwijs ik graag naar de recensie. Music Match is het spel waar het minst bij werd gelachen. De overige 10 nieuwe spellen volgen hieronder in alfabetische volgorde.
Ik speelde recent het al wat oudere Boonanza: Het Dobbelspel. Dit was prima als afsluiter van de avond. In plaats van met de kaarten ben je bonen aan het verzamelen met de dobbelstenen. In je beurt kun je niet meer ruilen met andere spelers, maar deze kunnen wel bonen verzamelen van jouw dobbelsteenworp. Dat is best grappig gevonden, maar levert ook een zekere chaos op omdat iedereen op de eigen kaarten moeten controleren of er wat bij is. Uiteindelijk ben je echter vooral zelf wat aan het puzzelen en houd je de andere vrijwel niet in de gaten. Althans niet in mijn eerste en enige potje tot nu toe.
Echoes of Time is een nieuw kaartspel van Simone Luciani en Roberto Pellei. Dit spel ziet er niet alleen prachtig uit, maar speelt ook nog eens prima weg in een redelijk kort tijdsbestek. Je bent bezig om een gezelschap samen te stellen die je naast punten ook kracht opleveren om zo de bijzondere bronnen te veroveren en te beveiligen voor nog meer punten. Er zit een belangrijk tijdseffect in het samenstellen van je gezelschap dat begint met het spelen van een kaart uit je hand. Deze komt eerst op je eigen spelbord terecht bij het zandlopertje dat op de kaart staat. Is dat een hoog getal, dan komt de kaart pas na meerdere ronden vrij voor je gezelschap. Ook kost elke gespeelde kaart je andere handkaarten. Het zijn bekende spelprincipes, maar komen hier mooi samen in een krachtig kaartspel dat met de vele kaarten steeds weer anders is. Het heeft ook wel wat weg van het recente Etherstone van dezelfde auteur, maar daar moet je het het gehele spel doen met 7 kaarten. In Echoes of Time rouleren de kaarten flink.
Met het fraai vormgegeven Navoria heb ik mij prima vermaakt. Het heeft een dynamiek waar ik wel van houd. Er zijn schaarse kaarten te bemachtigen die weer gerelateerd zijn aan acties op bepaalde delen van het spelbord waar ook nog eens verschillende dingen zijn te halen. Dat biedt keuzes en ook nog een zekere stress of niet juist die kaart of dat fiche voor je neus wordt afgepakt.
Pili Pili is een snel en vermakelijk spelletje. Bij het zien en horen van de regels vraag je je af wat dat moet worden, maar met zijn simpele spelprincipe met veranderende regels werkt het hartstikke leuk. Een aanrader voor een snel en grappig kaartspelletje.
Het tableau tegellegspelletje Pondscape kwam ook op tafel deze maand. Dat was zeker geen straf. Iedereen puzzelt lekker op zijn bordje om de beste kikkers, landschappen en kleine insecten op de goede plek te krijgen. Het is een populair spelprincipe de laatste tijd. Ik vond Ponscape voor een dergelijk spelletje nog wel wat lang duren. Zeker in vergelijking met Pixies en Castle Combo, die ik allebei zou prefereren.
Quorum is net als Navoria zo’n spelletje waar je op verschillende sporen alert moet zijn en waar je altijd meer wilt dan wat kan. Ik kan de recensie van Peter Hein alleen maar beamen. Dit is best een leuk bedacht spelletje, maar in de verschillende combi’s van scoremogelijkheden verlies je al gauw het overzicht. De puntentelling is elke keer weer een verrassing.
In Slag in lood speel je kaarten uit je hand zonder dat je de waarde ervan kent. Het enige dat je weet is dat de verschillende kleuren kaarten in waarde oplopen. Met deze wat onvoorspelbare hand moet je vervolgens wel een voorspelling doen over het aantal slagen dat je gaat halen. Die informatie kun je deels afleiden aan de kaarten van de tegenstanders die je wel allemaal kunt zien. Slag in lood is best een grappig slagenspelletje, maar heel warm werd ik er ook niet van.
Aan The Fellowship of the Ring: Trick taking game beleefde ik dan weer eens in het geheel geen plezier. Het heeft veel weg van De Crew en zijn varianten en dat is even leuk, maar niet echt lang. Voor mij althans. Ik krijg hier altijd sterk het gevoel door het spel of de andere spelers gespeeld te worden. Ik haak dan af en leg wel neer wat gevraagd wordt of wat ik kan en dan is de ronde weer over. Het zal wel, maar niet aan mij besteed.
Een aantal jaren achter schema kwam deze kerst ook Ticket to Ride: legenden van het westen hier binnen rijden. Tot nu toe alleen het eerste spel gespeeld, maar ik ben nu al enthousiast. Met bekende Ticket to Ride elementen wordt hier een mooie en spannende draai aan het spel gegeven. Het is jammer dat we de hele familie steeds op dezelfde plek en op hetzelfde moment aan tafel moeten hebben, maar hier gaan we sowieso veel plezier aan beleven.
Tax the Rich Is een soort van semi-coöperatief kaartspel. Ik vond het thema en de uitwerking prima gevonden, maar heel veel grip op het spel kon ik niet krijgen. Je kunt zomaar worden meegevraagd met een slechte kaartenhand en dan moet je het maar zien te rooien. Het is wat chaotisch in dat opzicht. Ik sla een potje echter niet af, want het speelt wel vlot en er kan best wel wat gelachen worden om al dat (mis-)fortuin.
Het maandoverzicht toont dat Hot Streak zeer in de smaak viel. Het is sowieso een maand waarin de partyspellen hoogtij vieren. Door de 12 nieuwe spellen ben ik dit jaar boven de 100 nieuwe spellen geraakt. Dat is wel bijzonder vind ik zelf. Of ik ze nog allemaal zo kan uitleggen is een heel ander verhaal.
In het jaaroverzicht hieronder is te zien dat het om 107 nieuwe spellen ging. Verder bijna 700 spellen gespeeld dit jaar. Dat is voor mij een record en comfortabel binnen het streven van gemiddeld 1 spel per dag. Flip 7 was dit jaar het populairst. Is natuurlijk ook zo gespeeld. Van The Hobbit There and Back Again moeten we nog wat hoofdstukken spelen, dus die verwacht ik volgend jaar ook wel te zien.
Eigenlijk wel logisch dat 40% van mijn gespeelde spellen kaartspellen zijn. Als je kijkt naar de lijst met Flip 7, De Bonte Baron, Duel om Cardia, Metrolijn en Faraway dan kan dat bijna niet anders. Toch zie ik mijzelf toch altijd meer als een bordspelspeler. Die vind ik leuker om te spelen. Toch kun je niet om kaartspellen heen als je wat snel op tafel wilt zetten of mensen snel iets nieuws wilt uitleggen. Ik denk dat daar geen verandering in zal komen.
Peter Hein zei het ook al, maar het lijstje met spelauteurs zou zo maar een lijstje kunnen zijn van langer geleden. Bewezen kwaliteit verloochent zich blijkbaar niet of ik blijf vastzitten in oude patronen.