Geplaatst door Juli was een topmaand dit jaar, met 65 gespeelde potjes en ook nog eens tien spellen die ik voor het eerst deed. Verschillende daarvan zouden in aanmerking kunnen komen voor leukste nieuwe spel van de maand, maar uiteindelijk was er toch een om ze allemaal te overheersen.
Dat kan dus alleen maar een spel met een Tolkien-thema zijn. Ik had al veel goede verhalen gelezen, en als liefhebber van zowel Pandemie als Midden-aarde durfde ik het wel aan om Lord of the Rings: Fate of the Fellowship ongespeeld te kopen. Toch was ik niet voorbereid op hoe fantastisch dit spel bleek te zijn. Het is wel even geleden dat een spel zo’n goede eerste indruk achterliet. Al bij het lezen van de regels begon het te kriebelen en dat werd met het spelen alleen maar meer zo.
We speelden de introductieversie, inclusief aanbevolen karakters en opdrachten. Meerdere keren scheerden we langs de afgrond, want de legers van de Schaduw bleven maar oprukken en de Nazgûl cirkelden als uitgehongerde muggen rondom Frodo. Maar toen Boromir de legers van het Licht bijeenbracht op de drempel van Mordor flakkerde de hoop even op dat Frodo en Sam stiekem via de achterdeur Mordor zouden kunnen binnensluipen. Helaas, net op dat moment werd het oog van Sauron op Ithilien gericht, wat alle hoop de grond in sloeg. Ik kan niet wachten op het volgende potje.
De andere nieuwe spellen, in alfabetische volgorde:
Met Dagmar had ik Carnuta als eens op BGA gespeeld, na haar enthousiaste recensie. Ook op tafel stelde het niet teleur. Het heeft die leuke Splendordynamiek, waarbij je voortduren moet afwisselen tussen het nemen van tegels of juist kaarten, of kaarten spelen door tegels te betalen. Speelt lekker snel weg, dus deze zou zo maar eens in mijn collectie kunnen geraken.
Met Roger speelde ik een paar keer Countryside. Met zijn dromerige uiterlijk en kleine doosje oogt dit als een gemoedelijk spelletje, maar niets is minder waar. In dit boerderijbouwspel moet je vooral goed bedenken waar je je accent gaat leggen. Ga je voor fruit, groente, eieren, verschillende dieren? Een specialisatie is wel handig, maar dan heb je wel de kaarten nodig. Gelukkig is daar altijd wel een mouw aan te passen. Helaas duurt het allemaal wat lang voordat het goed op gang komt, en is dan ineens ook weer voorbij. Een onderhoudend spel, maar net wat te lang voor wat het biedt.
Eerder had ik Deep Regrets al eens zien liggen en raakte toen geïntrigeerd door de creatieve vormgeving. Dat was alleen op basis van de doos, de inhoud daarvan had nog heel veel meer te bieden. Achter de duistere illustraties en bijpassende humor (je moet ervan houden denk ik, zelf doe ik dat wel) gaat gelukkig ook een boeiend spel schuil. Je gaat met z’n allen vissen in een diepe zee en hoe dieper je je hengel uitwerpt, des te groter de kans dat je een wel heel bijzondere vangst doet. Dat doet iets met een mens, en al snel ga je je daden betreuren. Gebeurt dat te vaak dan maakt een zekere waanzin zich van je meester. Dat kan je punten kosten, maar biedt ook kansen. Wie draait het meest door en wie net (niet) genoeg om de meest waardevolle ‘vissen’ te vangen? Verrassend leuk.
En ook Feya’s Swamp had in iedere andere maand zomaar eens het leukste nieuwe spel kunnen zijn. De vergelijkingen met Terra Mystica werden al gemaakt, maar dat zal wel door de naam van de auteurs komen. Afgezien van het feit dat je samen een bord volbouwt zag ik weinig overeenkomsten. Maar leuk is het absoluut. Je wilt niet alleen je dorpen op de juiste plek bouwen, maar je moet daarbij ook kiezen van welk van de vier groepjes bij je bord je de dorpen neemt die je plaatst. Daarmee speel je namelijk voordeeltjes vrij en afhankelijk van wat er op het bord gebeurt en welke variabele beloningen er zijn is dat iedere keer weer anders. Natuurlijk wil je een extra werker en ook extra inkomen, maar eerst zul je toch maar een van die twee kunnen doen. Oh, en wel eerst zorgen dat je vissen vangt en die verkoopt. En waarom vaar ik toch zo langzaam? Er is hier veel te kiezen en dat maakt het een feest voor liefhebbers.
Vorig jaar was Flip 7 een absolute hit, dat bijna iedereen die het voor het eerst speelde zelf wilde kopen. Een zeldzaam spel dat je met iedereen kunt spelen vanwege de minimale hoeveelheid regels en een behoorlijke dosis spanning en leedvermaak. Een opvolger was dus logisch, het resultaat heet Flip 7: With a Vengeance. Dit is gewoon een variant met net iets andere kaarten en meer mogelijkheden om je medespelers te treiteren met die kaarten. Geinig voor de afwisseling, maar niet nodig als je het origineel al hebt.
Met het hele Spellengekteam waren we op de VIP-dag van 999 Games, waar we een paar van hun nieuwe spellen konden spelen. Een daarvan was Gekraakt!, een kleurrijke variant op Adel Verplicht. Een speler is degene die de kraak zet, de rest wil graag mee om spullen te jatten. Maar dan moet je wel goed weten waar dat meesterbrein naartoe gaat, anders gaat die er met de meeste buit vandoor. Maar waar er in Adel Verplicht nog veel mogelijkheden zijn voor een ik-denk-dat-jij-denkt-dat-ik-denk kat-en-muisspel, is dat hier veel minder aanwezig. Er zijn gewoon zoveel locaties om te kiezen dat het meer geluk dan wijsheid is als je dezelfde locatie kiest als het meesterbrein. De speler die het geluk heeft dat anderen zelden op dezelfde plek landen heeft dus de grootste kans om te winnen en dat voelde best teleurstellend. Maar goed, dat was op basis van een potje, dat we ook nog eens niet tot het einde speelden.
Na de recensie van Dagmar was ik niet verschrikkelijk benieuwd naar Keer op keer 3. Deel 2 uit de reeks vind ik prima, het eerste deel heel suf. Geen aanbeveling dus. Bij toeval kwam het toch eens op tafel en dat was een aangename verrassing. Omdat het nu een race is om als eerste je tien kruisjes weg te spelen, en geen puntensalade, krijgt het spel een heel ander karakter. Je hoeft je niet meer blind te staren op kolommen, er zijn allerlei manieren om als eerste het doel te halen. Helaas net iets teveel manieren voor mij. Het lukt me maar niet om van mijn jongste dochter te winnen, die een zeldzaam talent voor dit soort dobbelspellen heeft. De uitdaging blijft dus staan.
Ik kan me goed vinden in wat Dagmar en Roger al schreven over Ontdekkers van de Noordzee. Dit is een soepel familiespel, waarbij je lekker rondvaart met je bootje en probeert slim dieren te verschepen, tegenstanders probeert te verslaan en eilanden te koloniseren (daar leefde nog niemand, heus niet!). Bouw je graag samen het speelbord op zoals in Carcassonne, maar wil je toch net iets meer je eigen gang kunnen gaan dan is dit een heel geschikt spel. De focus komt alleen wel snel op efficiëntie te liggen, want je hebt veel te weinig beurten om al die beesten en Vikingen heen en weer te varen.
Ook Vogelvrij speelde ik bij 999 Games. Inderdaad, een spel dat volledig tegen de tijdgeest in gaat. Niks geen eigen bordje, je bent alleen maar met elkaar bezig op een gezamenlijk speelveld. Plaats je eigen vogels waar je punten scoort, en die van anderen waar ze elkaar in de weg zitten. En als dat laatste niet lukt, kun je ze altijd nog met verschillende roofdieren proberen te verjagen. De vergelijking met El Grande ligt voor de hand. Ook daar is het een geschuif van jouw en andermans blokjes van jewelste en is het altijd maar afwachten waar je punten scoort. In Vogelvrij is de chaos alleen vele malen groter. Dat kan grappig zijn, maar ook frustrerend als je ondanks al je inspanningen geen enkel (0) punt scoort en lijdzaam moet toezien hoe anderen er met de buit vandoor gaan. Waarom moeten jullie altijd mij hebben?
Het successpel van deze maand was The Hobbit: There and Back Again, dat maar liefst acht keer op tafel kwam. Ieder scenario voelt weer als een ander spel. Sommige zijn leuker dan andere, wat helemaal niet erg is. De leuke (Riddles in the Dark) speel je gewoon wat vaker, de minder leuke (Out of the Frying-pan into the Fire) doen we gewoon niet weer. Verder is het blijkbaaar sowieso de tijd van Tolkienspellen, want behalve de twee die ik hier al noemde kwamen ook Two Towers Trick-taking Game en Duel for Middle-Earth op tafel.
