Geplaatst door In juli kwam ik weer eens precies uit, 31 spelpotjes in even zoveel dagen. Hiervan waren 8 spellen voor mij nieuw. Alhoewel, 1 ervan kende ik al wel onder een andere naam, maar meer daarover later. Van alle nieuwe spellen vond ik Feya’s Swamp het meest interessant. Dat zou ik nog wel vaker willen doen. Van Countryside en Ontdekkers van de Noordzee heb ik ook al een recensie geschreven. De spellen die overblijven volgen in alfabetische volgorde.
In Feya’s Swamp bevinden we ons als spelers in een moeras waar we op jacht gaan naar vissen en waar we nederzettingen bouwen. Door slim handel drijven verdienen we daarmee geld en punten. Het spelsysteem is grappig , want elke ronde kies je voor een bepaalde kaart die je al dan niet sneller laat varen of al dan niet tegen lagere kosten nederzettingen laat bouwen. Met het bouwen van nederzettingen spelen we verder nog extra bonussen, werkers, e.d. vrij. Het zit allemaal listig in elkaar in een mooi uitgevoerd spel. Gezien de spelauteurs hoor je nogal eens dat het een soort Terra Mystica is, maar afgezien van de verschillende moerasstammen, vond ik het daarmee niets te maken hebben. Dit speelt aanzienlijker vlotter, terwijl het ook uitdagend is met een prettige manier van interactie tussen de spelers.
Dagmar heeft laatst Carnuta gerecenseerd en deze maand heb ik het ook bij haar kunnen spelen. Dit is inderdaad een bijzonder leuk en vlot spelletje waarin je, zoals wel in meerdere spellen, kaarten verzameld met de juiste symbolen die weer punten opleveren. Het spelsysteem met de zon- en maanschijven werkt bijzonder goed. Het verzamelen wordt daarmee een tactisch gebeuren, waarbij je medespelers ook nog eens wat roet in het eten kunnen gooien. Een aanrader als perfect instapspel of tussendoortje.
Kardinaal & Koning gaf mijn BoardGameStats-app aan als nieuw spel. Ach ja, deze heb ik natuurlijk wel eens gespeeld aan het begin van de jaren 0, maar dat was ver voor het bestaan van de app. Daarnaast heb ik hetzelfde spel in een nieuw jasje thuis liggen, namelijk China van Abacus Spiele. Bij spellenvriend Frank ligt overigens de mooiste versie van allemaal; het vrij recente Iwari. Wat een prachtig materiaal heeft dat spel. Terug naar de inhoud. Dit is een geweldig spel voor 3 of meer spelers. Een spannend meerderheden spel waarin het simpele speel maximaal 3 kaarten, om twee stukken te plaatsen in 1 gebied, voor heel veel mogelijkheden en dilemma’s zorgt. Altijd leuk om te spelen.
Koi heeft Dagmar laatst nog gerecenseerd. Ik kreeg daarna de kans om dit spel eens te spelen. Ik kan beamen dat het materiaal mooi en uitvoerig is, maar verder kon Koi mij totaal niet bekoren. Het opbouwen van je acties om je vijver uit te breiden en vissen en andere drijvende elementen toe te voegen vond ik van een tergende traagheid en omslachtigheid. De kaarten die je met mediteren verzameld zijn ook vrij eenzijdig en weinig spannend. Het overzicht over welke je werkers je allemaal al hebt gebruikt kun je ook makkelijk kwijtraken. Nee, dit spel raakte bij mij totaal geen snaar.
Het was alweer een tijd geleden dat ik Res Arcana had gespeeld. Sindsdien speel ik wel geregeld en met veel plezier Etherstone. Vaak hoorde ik dat dat wel wat van Res Arcana weg had. Daarom zei ik zeker geen nee toen de Duo versie op tafel kwam. Zoals Peter Hein al schreef is er geen groot verschil met de ‘gewone’ versie. Het kan zelfs als uitbreiding daarop worden gebruikt. Ik vond het leuk wegspelen. Je moet wat geluk hebben met de kaarten die je krijgt, maar met het draften heb je daar wel iets grip op. Dit soort spelletjes kan ik steeds meer waarderen. Je bent bezig met je eigen kaartenhand en de acties die je daaruit weet te krijgen, maar tegelijkertijd is er wel enigszins wat interactie in de strijd om monumenten en de Places of Power. Een sterk spelletje voor twee.
Ook Vogelvrij is hier recent gecenseerd. Mij sprak dit spel aan door de flinke strijd die hier ontstaat tussen de spelers. Je mag elkaar hinderen en dat is iets wat we de laatste tijd niet al te vaak zien. Ik heb dit dan ook best wel met plezier gespeeld, maar zie mijzelf ook weer niet heel veel potjes spelen. Het duurt daarvoor eigenlijk te lang voor wat het is. Zeker met vier of vijf spelers waarop het spelmechanisme eigenlijk het best werkt. Het is dan toch wat eentonig en stijfjes uiteindelijk.
Deze maand stak er, naast de gerecenseerde spellen, niet echt een spel bovenuit dat vaak op tafel kwam. Veel verschillende spellen gespeeld, waarvan op de laatste dag ook nog eens Shogun (ook bekend als Wallenstein). Dit moderne Risk-achtige spel met dobbeltoren heeft zo zijn charme. Het is minder veroveringsgericht als Risk, maar je komt uiteindelijk elkaar wel tegen. Omdat de acties die je kunt doen elke ronde weer anders verdeeld worden, is geen ronde en ook geen spel hetzelfde. Ik vind het wel wat hebben. Dat het maandoverzicht, maar 7 nieuwe spellen aangeeft in plaats van 8 komt omdat Res Arcana Duo niet als nieuw spel wordt gezien.
