Geplaatst door De zomer is in de afgelopen maand echt losgebarsten. Wat hebben we de afgelopen weken veel zon gehad. Voor mij en onze tuin was het wat te veel van het goede. Van het warme weer word ik toch een beetje sloom en dat is terug te zien in het aantal spellen dat ik gespeeld heb. De teller bleef namelijk op 52 spellen steken. Daar zaten vijf spellen tussen die ik deze maand voor het eerst deed. Dat is voor mijn doen niet veel.
Doordat we deze maand minder spellen deden was het ook een wat grotere uitdaging om heel veel spellen te doen die dit jaar nog niet eerder op tafel hebben gestaan. Ik probeer namelijk dit jaar minimaal 365 verschillende spellen te doen. Halverwege de maand was het aantal spellen dat ik voor het eerst had gedaan behoorlijk droevig. In de tweede helft van de maand moesten we dus aan de bak om dat getal wat op te krikken. En dat lukte heel aardig door gericht korte, simpele spelletjes uit de uithoeken van mijn spellenkasten te trekken. Uiteindelijk speelde ik daardoor 30 spellen voor het eerst dit jaar. En ook daarbij zaten meerdere “oh ja, wat is dit toch een leuk spel, waarom speel ik het niet vaker” momenten, zoals bij Dice Hosptal: ER – Emergency Roll, Lama, Luxor, Parade, Kardinaal en Koning en Tides of Madness.
Persdag 999 Games
Een hoogtepunt van afgelopen maand was de persdag van 999 Games waar Spellengek voor was uitgenodigd. Het was mijn derde bezoekje aan het fantastische kantoor van 999 in Almere (klik hier voor foto’s van het pand). 999 Games heeft ons uitgelegd waar ze mee bezig zijn, ons een kleine sneakpeak gegeven van de spellen die nog uit gaan komen (waarvan de meeste inmiddels al bekend zijn, denk Echoes of Time, Feya’s Swamp en Kattenkwaad). We kregen een lekkere lunch en daarna mochten we hun nieuwe spellen uitproberen. Dat hoef je natuurlijk geen twee keer te zeggen tegen een groep spellenliefhebbers, in no time zaten alle aanwezigen gezellig rond de tafel te spelen. De tijd vloog om en sneller dan we wilden stonden we weer buiten.
Leestip!
Voor ik aan mijn lijstje voor het eerst gespeelde spellen begin, wil ik graag een leestip delen. Ik zag in de tas van een collega een heel dik boek zitten en ik vroeg wat ze aan het lezen was. Ze vertelde met zo veel enthousiasme over dit boek dat het me ondanks het wat rare verhaal intrigeerde en ik het snel kocht. En vervolgens in een paar dagen uitlas. Het is een boek met een heerlijk nerdy verhaal waarvan ik me kan voorstellen dat het meer spellenliefhebbers aanspreekt dus ik ga de tip hierbij doorgeven. Het boek heet Dungeon Crawler Carl en het is geschreven door Matt Dinniman. Het boek begint met een apocalyptische gebeurtenis waarbij een groot deel van de mensheid verdwijnt en de rest in een soort hungergames achtige dungeoncrawler terecht komt. De hoofdpersoon van het boek (Carl) is zo’n overlever en hij belandt, samen met de kat van zijn ex-vriendin (Prinses Donut), in die dungeon . Het is een heerlijk dik boek (480 pagina’s) waarin je leest hoe Carl en Prinses Donut het er van af brengen in de wereld waarin ze terecht komen. Er zitten voor mensen die wel eens een dungeoncrawler hebben gespeeld heel veel herkenbare elementen in. Het is allemaal vrij bizar en nerdy, maar het is zo grappig en heerlijk over the top opgeschreven dat ik helemaal in het verhaal gezogen werd en het boek in een ruk uitlas. Dit boek is het eerste van een serie van op dit moment acht boeken (ik weet niet of er nog meer delen gaan komen). Het enige enorme minpunt is dat alleen deel 1 op dit moment als ebook in het Nederlands te krijgen is voor niet Kindle-lezers. Kindle-lezers (en dat ben ik dus niet) kunnen wel lekker doorlezen want schijnbaar heeft Amazon een soort exclusiviteitsperiode afgesproken waardoor alleen zij de ebook versies uit mogen brengen (al moet je ook bij hen na deel 1 switchen naar het Engels). Je kan het eerste boek ook bij Storytell luisteren (in het Nederlands) en daar zag ik dat ze in november deel twee verwachten. Het zou dus kunnen dat ook via de andere ebook kanalen deel twee dan te krijgen is (dat hoop ik in ieder geval). Dat voelt nog heel ver weg en daardoor voel ik me toch een beetje aangetrokken tot de papieren Engelse versies (die wel te krijgen zijn).
Spellen die ik deze maand voor het eerst speelde
Countryside is een soort van Agricola, maar dan met kaarten in plaats van animeeples Alle spelers hebben hun eigen bordje waarop de acties staan die je kan uitvoeren. Denk aan extra kaarten trekken of tijd besteden om kaarten te bouwen (en dan moet je vaak ook nog wat extra kaarten afleggen als extra betaalmiddel). Op deze manier bouw je alles wat op een boerderij voorkomt, denk aan kersenbomen, koeien, graan en ook de seizoensarbeiders ontbreken niet. Als je een kaart bouwt dan activeer je de actie die daar op staat. Als je een kip speelt, dan leg je bijvoorbeeld ook een mandje op de kip om aan te geven dat de kip een ei heeft gelegd. Sommige kaarten activeren niet zichzelf maar weer andere kaarten. Zo kan een haan alle kippen die je hebt een ei laten leggen. je kan de goederen die je hebt soms ook verder bewerken. Van een schaap krijg je bijvoorbeeld wol, maar een oud omaatje kan daar vervolgens een lekkere sjaal van maken. En vervolgens kan je weer opdrachten vervullen met de kaarten die je gebouwd hebt en de producten die je zo gemaakt hebt. En dat levert weer punten op en daar is het natuurlijk allemaal om te doen. Lees voor meer informatie ook vooral de recensie van Roger even (klik hier).
In het eerste potje was Countryside een beetje overweldigend. Heel veel kaarten die van alles doen en waar dwarsverbanden tussen zitten die je nog niet kent. Het spelletje kwam daardoor een beetje langzaam op gang. Maar na een paar beurten kwam de vaart er steeds beter in. Ik vond het best een plezierig spelletje om te doen. Je bent lekker bezig om naar je doelen toe te werken en het is heel bevredigend als dat lukt. Het helpt dat het spel er erg mooi uit ziet.
Als ik de naam Simone Luciani zie staan, dan weet ik dat ik een beetje op moet passen. Zijn spellen zijn vaak complexer en zwaarder dan me lief is. Ik was dan ook wat achterdochtig toen Peter Hein als kort spelletje Echoes of Time van Luciani (met coauteur Roberto Pellei) voorstelde. Maar het viel mee. Echoes of Time is een tableaubuilder die aangedreven wordt door een tijdschuiflijn. In je beurt speel je een kaart. Daar betaal je voor met andere kaarten en geld en de kaart komt ergens op je tijdlijn te liggen. Pas als de kaart van de tijdlijn schuift wordt hij geactiveerd. Je moet ouderwets op zoek naar handige combinaties van kaarten die elkaar versterken. Je kan elkaar daarbij ook nog een beetje dwars zitten omdat er pestkaarten tussen zitten die andere spelers dwingen om zaken af te leggen.
Zoals zo veel spellen van Luciani staan er heel veel symbooltjes op de kaarten en dus ben je aan het begin best even bezig om te achterhalen wat de verschillende kaarten nou precies doen en hoe alles werkt. Dat gaat vast vlotter als je het spel vaker doet, maar zo’n eerste potje vind ik het altijd wat hinderlijk en ga ik ook kaarten afleggen die ik niet meteen snap en waarvan ik geen zin heb om eerst uit te zoeken hoe ze werken. Dan speel ik liever een kaart die ik meteen snap om de vaart in het spel te houden. En dat kon prima, ik snapte genoeg van het spel om lekker mee te spelen en heb me daar prima mee vermaakt. Doordat alle spelers veel tegelijkertijd deden, speelde het spel ook lekker door. Dat vind ik altijd heel fijn. Wat mij betreft is dit dus een van Luciani’s betere spellen.
Afgelopen Spiel was er een klein relletje rondom Feya’s Swamp. Er waren namelijk heel veel meer mensen die het spel wilden kopen dan dat er exemplaren beschikbaar waren. Veel mensen visten dus achter het net en baalden daar online luidruchtig van. Door alle commotie was ik wel benieuwd waarom mensen dit spel zo ontzettend graag wilden hebben. En dat is omdat dit een lekker pittig spel is dat er ook nog heel mooi uitziet en daar houden Spielgangers van. In Feya’s Swamp ga je helpen om van alles te bouwen in een moeras en dat levert op allemaal manieren punten op (ja, het is dus een beetje een puntensalade). Je mag om de beurt een van je mannetjes bij een actie zetten (ja, het is dus een beetje een workerplacer), maar bij elke actie zijn maar een beperkt aantal plekjes. De eerste daarvan zijn gratis of soms krijg je zelfs iets extra’s, maar voor de latere plekjes moet je vaak zelfs lappen. En met deze acties ga je van alles doen, waaronder bouwen aan de eilandjes op het moeras en daar op zoek naar de beste plekjes en meerderheden (ja, Feya’s Swamp is een bouwspel met meerderheid-elementen). Het spel duurt een vast aantal beurten en wie dan de meest punten heeft wint.
Feya’s Swamp ziet er heel lieflijk en aantrekkelijk uit, maar het is echt een stevige hersenkraker. In het begin moet je maar een beetje aanklooien om te ontdekken hoe alles werkt en daarbij doe je altijd dingen waarvan je achteraf ontdekt dat het niet handig was. Maar dat geeft niet, daar is het een oefenpotje voor. Ik heb me prima vermaakt met dit spel en als je zin hebt in een lekker expertspel dan is dit inderdaad een prima optie. Maar er zat niets in dat zo bijzonder, speciaal of leuk was dat ik de hype van Spiel snap. Het is gewoon een heel goed spel voor spelers die van het topzware spul houden, maar niets om hysterisch over te doen.
Op de persdag van 999 Games kregen we de kans om een paar rondjes van Gekraakt te spelen. Dit spel deed me een beetje aan Adel Verplicht denken. Alle spelers zijn dieven die willen gaan inbreken in een van de huizen die op tafel liggen. Alle spelers kiezen in het geheim hun doel en daarna laat de boevenbaas zien welk huis die heeft gekozen. Alle spelers die ook dat huis hebben gekozen, mogen mee inbreken en delen in de buit. De andere spelers krijgen nog wel een klein doekje voor het bloeden, maar vissen toch vooral achter het net. Hoe minder mensen mee gaan inbreken, hoe meer buit de inbrekers per persoon natuurlijk krijgen.
Ik liep niet echt warm voor dit spel. Je moet inschatten naar welk huis de boevenbaas gaat, maar aan het begin van het spel heb je weinig om dat op te baseren. Later kan je kijken naar welk soort buit de boevenbaas wil en dan kijken in welk huis dat het meest voorradig is. En dan maar hopen dat de boevenbaas geen “ik, denk wat jij denkt wat ik denk wat jij denkt dus dat doe ik niet” doet. Als familiespel is dit misschien nog best leuk, maar aan mij was het niet besteed.
Het thema en de looks van Ontdekkers van de Noordzee spraken mij totaal niet aan. Jakkes, weer zo’n spel waar je als Viking moet vechten en plunderen, daar houd ik niet zo van. Maar dat bleek een verkeerde aanname te zijn want het ging er een stuk vreedzamer aan toe. Aan het begin van het spel begint iedereen op een strookje land waar alle mannetjes staan en waar je boot ook ligt. Vervolgens leg je in je beurt eerst een tegel aan waardoor het gebied dat ontdekt kan worden steeds groter wordt. Daarna heb je vier acties waarmee je met je boot kan varen, je op de eilandjes die ontstaan in het landschap kan lopen, daar vee kan vinden wat je aan boord van je boot brengt of waar je dorpjes kan stichten. En ja, er zijn ook dorpjes die je kan veroveren en schepen die je kan verslaan, maar het blijft allemaal vrij abstract waardoor mijn allergie niet werd geactiveerd. Alles levert op een bepaalde manier punten op en wie daar de meeste van verzameld, wint het spel. Lees voor meer informatie ook vooral de recensie van Roger even (klik hier)
Ontdekkers van de Noordzee is een soort Carcassonne waar je over het bord beweegt in plaats van dat je alleen maar een beetje stationair staat te staan met je meeples. Dat vond ik best een leuke combinatie. Het nadeel van het spel was wel dat je veel te weinig acties hebt om echt grote afstanden te overbruggen en dus kan je maar een klein deel van het bord bestrijken. Daardoor zit je elkaar ook niet zo snel in de weg. Ik vond het best een amusant spelletje. Op deze manier zijn Viking-spellen wel te pruimen.