De spellen van 2020

Geplaatst door

Het is hier al verschillende keren opgemerkt: de gevolgen van corona waren dit jaar op spelgebied zeker te merken. In de eerste plaats gingen al die spellenbeurzen niet door, waardoor je veel minder nieuwe spellen leerde kennen. Je kunt ze natuurlijk blind kopen en hopen dat het wat is, maar dat probeer ik zo veel mogelijk te voorkomen. De spellenkast heeft al genoeg spellen die ik nauwelijks speel. Als gevolg speelde ik dit jaar slechts 36 spellen voor het eerst, het laagste aantal sinds ik in 2000 begonnen ben dat bij te houden.

Het tweede effect is dat door het krimpen van je sociale kringen een spelletje doen met mensen van buiten je eigen huishouden er vrijwel niet in zat. Met een kleine uitzondering speelde ik vooral spellen met mijn gezin. Daar werd ik geconfronteerd met de harde waarheid dat tieners vaak liever Among Us op de telefoon spelen met wildvreemden dan een bordspel met hun vader. Het helpt ook niet dat nieuwe spellen in 95% van de gevallen gevetood worden en de grens van een ‘lang spel’ bij 15 minuten ligt. (Carcassonne is ‘echt een heel lang spel’)

Maar genoeg gejeremieer van deze vroegoude boomer. Het was dankzij corona dat ik kennis maakte met Boardgamearena. Daar zal ik later nog wel een apart bericht aan wijden, voor nu volsta ik door te zeggen dat ik dankzij deze site toch nog regelmatig een ‘lang’ spel heb kunnen spelen, en soms nog een nieuw ook. Ik heb pas sinds negen maanden een account, maar nu al heb ik bijna alle spellen die ik op BGA heb gespeeld daar al vaker gedaan dan ik ze ooit aan tafel heb gespeeld. De spelbeleving is natuurlijk onvergelijkbaar, maar van alle activiteiten met een scherm die ik kan bedenken vind ik spelletjes doen op BGA waarschijnlijk het leukst, vooral als het met mijn vaste spelvrienden is. Dan is Zoomen ineens geen straf meer. De laminaatvloer als achtergrond neem ik voor lief.

Van de nieuwe spellen die ik buiten BGA speelde zaten er weer genoeg bij die ik met veel plezier speelde. Van de spellen die vaker dan één keer op tafel verschenen waren dit de leukste:

5. Marco Polo II
De eerste versie van Marco Polo vond ik vooral een stroperig spel, waarbij je met de grootste moeite een plan kon maken en daar vervolgens aan werken. Ik kreeg er een beetje hetzelfde gevoel bij als ooit bij Macao: het spel houdt je allerlei opties voor, maar uiteindelijk kun je bijna niks. In Marco Polo II is dat gelukkig niet het geval. Als je eenmaal aan het drukke bord boordevol informatie bent gewend schuilt hier een interessant strategisch spel. Nog steeds kun je elkaar flink dwarszitten, maar de frustratie van zijn voorganger kom ik hier maar weinig tegen. Aan tafel kreeg ik het slechts twee keer gespeeld, maar dankzij BGA waren twintig potjes met gemak gespeeld. Dat zegt toch iets over het speelplezier.

4. It’s a Wonderful World
Hoe uitgekauwd een spelidee ook is, er blijken toch altijd leuke nieuwe dingen mee te doen. It’s a Wonderful World doet dat met het genre van doorgeefspellen, waar het duidelijk boven de middenmoot uitspringt. Wat het extra bijzonder maakt is dat het ook met twee spelers heel goed werkt. Dit is een van de zeldzame spellen waarvan ik een uitbreiding ongespeeld zou kopen, daarvoor komt het vaak genoeg op tafel.

3. Paleo
2020 bood op de valreep nog een verrassing met Paleo. In korte tijd kwam het vier keer op tafel, wat bij een spel van deze speelduur toch niet vanzelfsprekend is. Nu ben ik wel een liefhebber van samenwerkingsspellen en avonturenspellen, maar zelfs bij de medespelers met minder enthousiasme voor die genres bespeurde ik een zeker enthousiasme. Het goed verweven thema zal daar ongetwijfeld aan bijdragen.

2. Brass: Birmingham
Ik speel niet zo vaak echt zware spellen meer. Dit jaar was Brass: Birmingham de uitzondering. Het was ook een uitzondering op mijn stelregel om geen spellen te kopen die ik niet al eens gespeeld heb. Het feit dat ik de eerste versie van Brass erg leuk vind en dat deze versie zeer goed scoort bij andere fans (het staat op BBG de derde plaats) trokken me over de streep. Lange tijd was het spel slecht verkrijgbaar, maar in deze zomer kon je in iedere spellenwinkel ineens tientallen exemplaren spelen. In die coronalichte maanden heb ik het drie keer kunnen doen met een stel andere liefhebbers. Het algemene oordeel is dat deze versie zeker zo goed is als zijn voorganger. Ook anders genoeg, waardoor er weer veel nieuws te ontdekken valt. Drie potjes is daarvoor veel te weinig.

1. Hellapagos
Als je mijn recensies leest kan de nummer 1 van 2020 je niet zo verrassen. Net als Secret Hitler, een van mijn toppers van 2019, is Hellapagos vooral een sociale activiteit. Tactiek en strategie spelen hier geen rol, je bent alleen met je medespelers bezig. Het idee van het al dan niet gezamenlijk ontsnappen van een onbewoond eiland voordat de storm komt (maar stiekem toch je eigen hachje redden) komt op wonderbaarlijk simpele en elegante manier helemaal tot leven. Met de meegeleverde uitbreidingen kun je hier heel lang mee vooruit. Vervang de storm door een mysterieus rookmonster en het lijkt of je zelf in Lost zit, als iemand dat nog iets zegt. Zo niet, sorry voor de spoiler.

Andere spellen waar ik dit jaar met plezier kennis mee maakte waren, in alfabetische volgorde:

Catan: Kosmonauten: met overdadig spelmateriaal de ruimte verkennen, dat willen we toch allemaal? Heerlijk escapistisch even corona vergeten;
Circle the Wagons: een lekker vlot en compact spelletje voor twee;
De Crew: haalt na lang twijfelen de top-5 op een haar na niet. Het grootste nadeel van dit spel is dat dit alleen met een toegewijd groepje echt tot z’n recht komt. En daar beschikte ik dit jaar niet over;
Similo: een verrassend leuk raad-het-plaatje spel. Kom maar door met die varianten!;
Spicy: het nieuwe ultieme blufspel? Het heeft voor mij Perudo in ieder geval van de troon gestoten;
Welcome to New Las Vegas: toch een eervolle vermelding voor deze eigenlijk veel te complexe variant van Welcome To. Als je ervan houdt is het gewoon een leuke puzzel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.