Geplaatst door 
Juni was voor mij best een goede maand. 59 potjes in totaal, en maar liefst elf nieuwe spellen. Dat soort aantallen haal ik normaal gesproken alleen in het najaar. Het leukste nieuwe spel speelde ik bij Ducosim, heb ik direct gekocht en al snel vaak genoeg gespeeld om een recensie te schrijven: Shallow Sea. Ik blijf erbij dat het een aanrader is. Voor de rest was het een combinatie van leuk, prima en liever niet.
Coffee Rush gaat al een tijdje mee, maar ik had het nog nooit gespeeld. Het materiaal, met voor iedere grondstof een miniatuurweergave van het spul in kwestie, is in ieder geval erg fraai vormgegeven. Ook wel aan de kleine kant, dus met dikke vingers is het wel wat gefriemel om die koffie, ijsblokjes en theebladeren in je kopjes te krijgen. En weer terug in de opslag. Het spel doet zijn naam in ieder geval eer aan. Het begint allemaal rustig als de eerste bestellingen binnenkomen, maar al snel volgen ze elkaar sneller op dan je de ingrediënten kunt pakken. Het is onvermijdelijk dat je sommige bestellingen te laat voltooit, wat een slechte klantrecensie oplevert. Gelukkig hebben je medespelers hetzelfde probleem, moeten ze ook maar niet zo in de weg lopen in de keuken. Die hectiek maakt zich ook mentaal van je meester, waardoor ik na afloop toch wel even moest bijkomen met een bakje troost. Leuk bedacht, maar te veel gedoe.
Creature Caravan is een nieuw spel van Ryan Laukat dat zich weer afspeelt in zijn zelf gecreëerde wereld met illustraties die je bijvoorbeeld ook in Roam tegenkomt. De spelers trekken samen op naar een stad om aan de sintelzombies te ontsnappen, en onderweg kun je verschillende karakters oppikken die je punten en speciale vaardigheden opleveren. Tussendoor moet je af en toe een zombie verslaan en brood kopen op de markt om nieuwe wezens mee te kunnen nemen. Afgezien van het inpikken van plekjes op de markt is de interactie hier vrijwel afwezig. Je bent vooral voor jezelf aan het puzzelen hoe je je kaarten en dobbelstenen optimaal inzet. Zeker geen slecht spel in het puzzelgenre, met alle verschillende kaarten duurt het wel even voor je alles gezien hebt.
dnup lijkt op het eerste gezicht een soort kloon van Scout. Je probeert je kaarten als eerste uit te spelen, en de kaarten hebben aan de onder- en bovenkant een andere waarde. In Scout beslis je aan het begin van de ronde hoe je ze in het hand houdt, hier mag je dat tijdens het spel zo vaak wisselen als je wilt. Maar dat kost wel een beurt, waarin je geen kaart wegspeelt. Best onderhoudend, maar tenzij je met drie spelers bent geef ik toch de voorkeur aan Scout.
Ook Got Five! speelde ik bij Ducosim, en wel twee keer achter elkaar. Dat zegt toch iets over de kwaliteit. In vergelijking met bijvoorbeeld Sleuth en Tricoda is dit een uiterst simpel deductiespelletje, van het niveau eenvoudige sudoku. Iedereen probeert te raden welke getallen er voor hem of haar staan door zo slim mogelijk vragen te stellen. Waar past deze tegel in mijn reeks? Heeft deze tegel twee stippen? Het heeft een aardige geluksfactor. Heb je alleen maar hoge of juist lage tegels dan ben je er sneller achter dan wanneer het wat gemengd is. Maar omdat het zo snel wegspeelt is een revanche zo gespeeld. En je hoeft geen ware mastermind te zijn om dit te winnen, iedereen heeft een kans.
Koi had ik al eens gespeeld zien worden en het viel op door de mooie vormgeving. Doorzichtige tegels met daarin fraaie koikarpers, stevige tegels om je vijver mee uit te bouwen en fraai geïllustreerde kaarten. Ik speelde het introductiespel zonder opdrachten en heb dus nog niet alles kunnen ontdekken. Het basisspel is vrij rechttoe-rechtaan. Of je neemt een kaart uit het aanbod met eventueel nog wat extra voordelen, of je plaatst verzamelde tegels in je vijver. Sommige kaarten geven je de mogelijkheid om een extra actie uit te voeren, of geven bonuspunten aan het eind van het spel. Als laatste speler in een potje met vier begon ik met de grootste karper en wist daar een mooi compacte vijver omheen te bouwen. Best aardig, ook weer niet heel bijzonder.
Voor ik over Kreta schrijf even een trigger warning voor mensen die van Wingspan al vinden dat het heel veel interactie heeft: dit is een oudje uit de tijd dat de meeste spellen alleen nog een gemeenschappelijk bord hadden waar je elkaar flink in de weg zit. Met verschillende kaarten plaats je allerhande speelfiguren op het bord, die je invloed opleveren als bepaalde regio’s gescoord worden. Maar met sommige kaarten kun je juist die puntentelling activeren en bepaal je ook tot op zekere hoogte welke regio’s überhaupt nog geteld gaan worden. Dat geeft veel macht, maar je mist ook de mogelijkheid om weer een speelstuk op het bord te plaatsen. Dat wil je dus niet te vroeg, maar ook niet te laat doen. Een alleraardigst meerderhedenspel dat ik graag nog eens zou spelen. Overigens is het later opnieuw uitgegeven als Sardegna.
Het was alweer even geleden dat ik een versie van Andor gespeeld had, dus mijn eerste potje van Legenden van Andor: Het verre land ging wat roestig. Hier en daar zaten er toch wat lacunes in onze regelkennis, maar wel in ons voordeel. We wonnen het eerste scenario met gemak, al denk ik dat we dat zonder regelfouten ook wel hadden gedaan. Toch wel anders dan De eeuwige kou, waar ik nooit een scenario heb kunnen winnen. Het mooie van Het verre land is dat er ook zeven scenario’s inzitten, dus we kunnen even vooruit. De tekstjes zijn helaas weer vrij knullig, maar het eerste scenario wist toch weer te verrassen met een leuk gebruik van de deksel.
Spooky Tower speelde ik bij Ducosim, maar dit spel wat niet zo aan ons besteed. Een eenvoudig kinder- annex familiespel met een hoge geluksfactor en op termijn waarschijnlijk ook weinig variatie. Het ziet er wel mooi uit, en kinderen vinden het vast een beetje spannend.
Van (The Ultimate) Striker kun je al de recensie van Roger lezen en daar heb ik weinig aan toe te voegen. De volgorde waarin je de kaarten trekt maakt veel uit voor de score. Als je je reddingskaarten niet in de hand hebt als je tegenstander op doel schiet ben je gezien. En als je scoort kan de VAR altijd roet in het eten goed. Eigenlijk net zo frustrerend als het kijken van een wedstijd van het Nederlands mannenelftal in een belangrijke wedstrijd.
Bij het zien van Whirly Derby (wat in het Amerikaans zo’n beetje rijmt) weet je direct: dit kan geen serieus spel zijn. Het maakt alle verwachtingen waar. Iedereen kiest in het geheim een paar knikkers en die gooi je dan samen in de speeldoos, een soort trechter. De eigenaars van de eerste drie knikkers die door het gat vallen mogen een kaart uitkiezen, en kaarten leveren punten op. Dat gaat gepaard met het nodige gelach en leedvermaak, naar het totale gebrek aan invloed verveelt al snel. Het zal vast niet mijn ongeëvenaarde begrip van de wetten van Newton zijn die me de winst bracht.
Een van mijn terugkerende doelen is om ieder jaar minstens twee derde van alle spellen in mijn verzameling te spelen. Dat is al een paar jaar niet gelukt, maar dankzij de vele kastdochters die op tafel kwamen ben ik halverwege het jaar precies halverwege mijn doel. Spellen wegdoen helpt nog beter dan ze spelen, maar daar wil ik liever niet teveel aan denken.
