Vandaag komen we al de twee andere terugkerende spellen tegen, plus twee nieuwe binnenkomers. In beide groepen zit een spel van Paul Dennen. Hij beleeft een goed jaar!

90. Codenames (Vlaada Chvátil, 2015)
Positie vorig jaar: 89
Verschil: -1
Na de terugkeer vorig jaar blijft Codenames stabiel in de lijst. Gezien de vele varianten die er al zijn lijkt het erop dat het echt de oversteek heeft gemaakt naar de mainstream, waar spellengekken nog een uitzondering zijn. Nog even en er zijn ook versies van andere succesvolle merken als Lord of the Rings, Star Wars of Het Bureau. Mieters, 2.
“Spellen met taal komen hier vaak op tafel. De versie voor twee personen is ook een aanrader.” (Elvira)
“Mijn favoriete spel om met grotere groepen te spelen!” (Esther)

89. Root (Cole Wehrle, 2018)
Positie vorig jaar: 62
Verschil: -27
Vorig jaar kwam Root sterk terug in de lijst, nu zakt het weer wat terug. Met Arcs heeft Cole Wehrle een nieuwe favoriet ontworpen, maar die komt voor deze lijst nog tekort.
“Beste spel met asymetrische fracties. Om dit goed te kunnen spelen, moet je de eigenschappen van je eigen volk maar ook die van de andere spelers tot in de puntjes beheersen.” (Eugene)
“Lastig op tafel te krijgen met nieuwe spelers of mensen die het al een tijdje niet meer gespeeld hebben. Maar als het lukt, dan heb je wel echt een uniek spel te pakken.” (Wim)

88. Tai Pan (Urs Hostettler, 1991)
Positie vorig jaar: –
Verschil: terug
Ik moet de teleurstelling over het ontbreken van mijn favoriet Race for the Galaxy nog verwerken en was dus extra verheugd dat een andere favoriet de lijst weer heeft gehaald. Wat mij betreft nog steeds het beste spel met een standaard pak kaarten (en wat extra’s).
“Er is nog geen kaartspel die dit slagenspel evenaart. Wat blijft dit toch elk potje weer genieten. Inmiddels al vele zieltjes gewonnen voor dit spel.” (Patricia)
“Snel, spannend en tactisch. Niet voor niets kunnen mensen het spel 750 keer spelen en het nog steeds niet zat zijn.” (Sam)

87. Qwixx (Steffen Bendorf, 2012)
Positie vorig jaar: 59
Verschil: -28
Vorig jaar maakte Qwixx een onverwachte en hoge rentree in de lijst. Dat bleek niet eenmalig, al moet het het nu wel met een wat lagere positie doen. Maar het blijft een teken van kwaliteit dat het met al die concurrentie veertien jaar na dato nog steeds zo populair is.
“Gaat eigenlijk ook altijd mee op vakantie, zeker met grotere groepen goed te spelen, maar met z’n tweeën ook juist leuk!” (Petra)
“Inmiddels toch wel een ‘evergreen’. Neem je makkelijk mee voor korte potjes tussendoor.” (Lisanne)

86. Dune: Imperium – Uprising (Paul Dennen, 2023)
Positie vorig jaar: –
Verschil: nieuw
Paul Dennen heeft een talent voor het verder ontwikkelen van zijn spelideeën en steeds nieuwe varianten van zijn succesvolle spellen te bedenken. Is Uprising nu een zelfstandig speelbare uitbreiding of een compleet nieuw spel? Huiswerkopdracht: maak de vergelijking met Ticket to Ride Europe.
“De opbouw, de spanning, ga ik het winnen of heeft de ander nog een truc uit de hoge hoed? Staan aan de tafel tijdens de laatste ronde, heerlijk!” (Jarno)
“Nog maar net leren kennen, maar heeft de potentie om volgend jaar de nummer 1 positie over te nemen. Ik begrijp bijna niet waarom ik de doos niet eerder geopend heb.” (Ferdy)

85. Tzolk’in (Simone Luciani en Daniele Tascini, 2012)
Positie vorig jaar: 73
Verschil: -12
Vorig jaar maakte Tzolk’in een duikvlucht in de lijst. Het zakt opnieuw wat verder in de lijst, maar staat er nog wel in. Net als Marco Polo ook wel slachtoffer van The Cult of the New, waar beide auteurs zeer aan bijdragen door in hoog tempo nieuwe bewerkelijke breinbrekers blijven bedenken.
“Au mijn hersens: the worker placement game. De mechanic met de tandwielen blijft interessant en uitdagend, en ook na tientallen potjes is er altijd weer wat nieuws te ontdekken.” (Thijs)
“Met die prachtige tandwielen wordt het steeds sterker worden van je ronddraaiende werkers heel soepel afgehandeld. Een spel waar ik na 50 potjes nog steeds nieuwe dingen leer.” (Marcel)

84. Nemesis (Adam Kwapinski, 2018)
Positie vorig jaar: –
Verschil: nieuw
Kwaliteit komt vanzelf bovendrijven. Na zes jaar heeft Nemesis eindelijk genoeg fans om een plekje bij de bovenste 100 te bemachtigen. Gezien de vele varianten en uitbreidingen (Space Cat!) was dat ook een kwestie van tijd.
“Je bent echt doodsbang tijdens dit spel voor de aliens, top!” (Joeri)
“Mooi spel met elke keer de vraag speel je coöp of speel je tegen de ander. De grafische vormgeving is prachtig.” (Ingrid)

83. Clank! (Paul Dennen, 2016)
Positie vorig jaar: –
Verschil: terug
Het originele Clank! leek een beetje overvleugeld door de verbeterde versie Catacombs, maar niets is minder waar. Voedt de populariteit van de opvolger de nieuwsgierigheid naar het origineel?
“Schatten verzamelen en hopen dat je levend buiten komt, die spanning is heerlijk.” (Claudia)
“De originele blijft gewoon leuk. Maar ook Catabombs is favoriet.” (Claudia)

82. Dixit (Jean-Louis Roubira, 2008)
Positie vorig jaar: 56
Verschil: -26
Deze evergreen stuitert de laatste jaren een beetje in de lijst, maar is toch eigenlijk niet meer weg te denken. Ik heb het idee dat ‘raad-het-plaatje’ een beetje uit is als spelidee. Dixit is alle epigonen de baas gebleven.
“Een favoriet bij de personeelsvereniging, de mooie plaatjes krijgen een compleet nieuwe lading wanneer ze gelinkt worden aan collega’s of taken!.” (Elvira)
“Hilarisch als iemand een totaal onduidelijke clue geeft, zoals het slaken van een diepe zucht. Vast niet als clue bedoeld, én toch lastig te raden.” (Ran)

81. Boonanza (Uwe Rosenberg, 1997)
Positie vorig jaar: 68
Verschil: -13
Hier komen we dan het eerste spel tegen dat er al sinds het begin in staat (spoiler: er is er dit jaar niet eentje verdwenen). Afgelopen weekend speelde ik het weer eens met een groep van zeven en begreep weer helemaal waarom het al zo lang meegaat.
“Nog zo’n klassieker die een tijdje stof stond te vergaren, maar dankzij de nieuwe Dahlias‑versie een tweede jeugd beleeft bij onze kinderen. En hier geldt meer dan ooit: hoe meer zielen, hoe meer vreugd.” (Jan)
“Fantastisch feel-good onderhandelingsspel, waarbij het soms taktisch is om cadeautjes te geven.” (Eugene)
De nieuwkomers in de lijst zou ik graag eens proberen, al zie ik ze niet snel in de kast verschijnen. Dune: Imperium speel ik al niet heel vaak en Nemesis is vast leuk, maar ook een spel met zulke randvoorwaarden dat het al ambitieus is om het eens in de vijf jaar op tafel te krijgen. Mijn dochter heeft het wel twee keer gespeeld en is erg enthousiast. Van de rest is Tai Pan uiteraard favoriet, op gepaste afstand gevolgd door Tzolk’in. Dat is nog steeds mijn favoriete spel van deze auteurs. Hun andere spellen kenmerken zich voor mij vaak door complexiteit om de complexiteit.

Teotihuacan, ook een spel van Tascini, is nog een mooie opvolger van Tzolk’in die niet al te gecompliceerd is. Sterker nog: qua hoeveelheid regels is hij ongeveer gelijk, maar ik vind hem makkelijker om goed te spelen.
Tzolkin is als een goede wijn die beter wordt met de jaren, fantastische worker placement! De hoeveelheid regels en icoontjes op het bord vallen best wel mee, zeker als je vergelijkt met de heavy euro’s de dag van vandaag, topspel!!
Ook Dixit, TaiPan en Boonanza verdienen zeker hier hun plaatsje, al had die laatste een tikkeltje korter mogen zijn
Qwixx is niet slecht maar hoeft niet in de top 100 voor mij
Codenames en Clank bevielen me minder.
Root kan wel misschien goed zijn, maar ooooh jee, wat een regels zeg, ik zie er me niet aan te beginnen… Een beetje van het goede teveel
Tzolk’in blijft voor mij een spel dat ik graag speel. Alleen al om de table-presence. Eens met de complexiteit, al is Marco Polo zeer toegankelijk (ik doe nu al een charme-offensief om die hoger terug te krijgen 😉). En er zitten persoonlijke pareltjes bij spellen met andere ontwerpers zoals Darwin’s Journey. Dune-Imperium had mij zeer positief verrast, dus Uprising maar eens op de ‘to-do list’ zetten!
Tzolk’in vind ik erg leuk, een ook Darwin’s Journey ben ik gaan waarderen. Toch zijn de meeste spellen van deze heren (met wisselende partners) voor mij wat over the top. Barrage, Newton, Lorenzo, Marco Polo: knap gedaan, maar het voelt alsof Stefan Feld in een slechte bui besloot eens wat meer ingewikkeld gedoe aan een spelontwerp toe te voegen.
Volgens mij heeft Feld al heel wat van die slechte buien gehad haha. (o.a. Bora Bora, Bonfire… er zijn er vast meer maar ik loop het liefst met een grote boog om zijn spellen heen)
Ben het wel met jullie eens over Luciani en Tascini. Een paar pareltjes (naast Tzolk’in is dat voor mij Barrage) en een hoop overgecompliceerd gedoe.