Menu

Introductie
Wat voor een website is dit en wie zijn wij
Updates
Overzicht met de laatste wekelijkse updates
Recensies
Recensies van 759 spellen en spelverslagen van 459 spellen
Spel aan de Maas
Neem een kijkje in het archief van onze Rotterdamse spellenclub
Artikelen
Artikelen, interviews met spelauteurs en verslagen van spelevenementen
Aanbevolen
Lijstjes met onze tips en favorieten en de winnaars van spellenprijzen
Weblog
Het Spellengek-weblog voor diverse spelgerelateerde schrijfsels
Links
Links naar andere websites over bord- en kaartspellen
Winkels
Overzicht met spellenspeciaalzaken in Nederland en België

Weblog

Recensie: Bob Ross Art of Chill Game - 19 Jul 2018

Landschapsschilder Bob Ross was in de jaren ’80 en ’90 een bekende TV-persoonlijkheid. In zijn TV-programma’s (The joy of painting) liet hij stap voor stap zien hoe hij in een half uurtje een prachtig schilderij maakte van de ongerepte natuur. Ook niet-creatievelingen keken graag naar zijn programma’s vanwege de fijne, rustige stem waarmee hij sprak over de fluffy clouds, almighty mountains en happy little trees die hij schilderde. En als er dan een keer wat mis ging, dan was dat geen foutje, maar een happy little accident. Bob Ross was zo zen als je maar kon zijn. Bob Ross is in Amerika nog steeds ongekend populair en er is vorig jaar zelfs een bordspel uitgekomen waarin zijn schilderlessen centraal staan.


De volledige titel van dit spel is Bob Ross, Art of Chill Game. In dit spel zijn de spelers studenten van Bob Ross en proberen ze met hem mee te schilderen. Doel van het spel is om als eerste helemaal ontspannen te raken door het schilderen. Hoe ontspannen je bent wordt bijgehouden op een centrale Chill-meter. Wie als eerste helemaal relaxed is, wint het spel.

Op een mini-schildersezel wordt aan het begin van het spel een Bob Ross-schilderij neergezet. Op elk schilderij zijn drie landschapselementen waar de leerlingen aan kunnen werken (bijvoorbeeld de happy little trees, wondrous water en een charming cabin). Voor elk element heb je een bepaalde combinatie van verfkaarten en een kwast nodig (deze staan op art supply kaarten).

In een speelbeurt gooi je altijd eerst met een dobbelsteen. Afhankelijk van de worp krijg je dan een extra art supply-kaart, mag je een art supply card uit je hand op je eigen spelersbordje (in de vorm van een schilderspalet) leggen, krijg je een extra actie óf (drie van de zes kanten van de dobbelsteen) moet je een Chill-kaart trekken en vervolgens de Bob-meeple verplaatsen op het schilderij (daarover zo meer). De Chill-kaarten zijn een soort kanskaarten waarbij je soms wat krijgt (extra art supply kaarten, extra acties) of die de mogelijkheid bieden om extra punten te scoren (bijvoorbeeld als je schildert met een bepaalde kleur of bepaalde kwast).

Vervolgens heb je drie acties waarmee je art supply kaarten kan verzamelen of uitspelen. Op de art supply kaarten staat altijd een kwast en een soort verf en je moet dus kiezen welke kant van de kaart je gebruikt. Op je schilderspalet is ruimte voor twee groepjes van drie verfkaarten. Je probeert op deze locaties de combinaties van verf neer te leggen die je voor de landschapselementen nodig hebt. De kaarten die op een plekje liggen zijn gemengd en je moet dus precies de juiste combinatie verzamelen anders kan je over nieuw beginnen (gelukkig mag je ook een actie besteden aan het wassen van je palet).

Als je de juiste verf op je palet verzameld hebt dan speel je de benodigde kwast uit je hand en verf je het element. Iedere keer dat je verft scoor je punten. Je scoort net zo veel punten als het aantal kleuren verf dat je gebruikt hebt. Soms krijg je nog extra punten als je de eerste of tweede speler bent die het element geschilderd heeft en/of als je sneller dan Bob bent geweest. Onderaan het schilderij op de ezel staat een tijdsspoor waar de Bob meeple op verplaatst wordt als je Bob gooit met de dobbelsteen. Op dit tijdspoor staan ook de drie landschapselementen afgebeeld. Als je het element schildert voordat de Bob pion op het betreffende vakje is beland, dan krijg je het bijbehorende aantal punten. Je kan ten slotte nog extra punten krijgen als je geoefend hebt met de kleuren of kwasten die je gebruikt.  Tijdens het spel kan je namelijk ook twee art supply kaarten met dezelfde kleur verf of kwast afleggen om te oefenen. Als je dit doet dan krijg je de bijbehorende techniek kaart en scoor je twee punten. Vanaf dat moment krijg je een puntje extra als je voor een landschapselement de kleur of kwast gebruikt waarvan je een techniek kaart bezit.

Als Bob op het laatste vakje komt, is het schilderij af en begint hij aan een nieuw schilderij. Maar ook als een speler alle drie de elementen heeft geschilderd dan wordt er onmiddellijk gestart met een nieuw schilderij. Je moet dus een beetje op de snelheid letten want het is echt balen als dit gebeurt op het moment dat jouw schilderspalet helemaal klaar ligt voor een bepaald element, maar je dus niet meer de kans krijgt om dit element te schilderen.

...en de waardering


Ik heb dit spel gekocht tijdens mijn vakantie naar Seattle en Alaska. Op veel van de schilderijen die Bob Ross maakte (en dus ook op veel van de schilderijen in dit spel) staan afbeeldingen van de overweldigende landschappen in Alaska. Voor mij is dit dus het perfecte souvenir van een geweldige vakantie.

Het spel is een licht familiespel dat lekker vlot doorspeelt. Het doet in de verte een heel klein beetje denken aan Ticket toRide doordat je bepaalde combinaties van art supply kaarten moet verzamelen.

Er zit een redelijke geluksfactor in het spel door de dobbelsteen. Het is bijvoorbeeld fijner om een extra art supply kaart of extra actie te krijgen dan om Bob te gooien omdat de Chill-kaarten voor iedereen hetzelfde voordeel opleveren (iedereen een gratis Art Supply kaart). De Chill kaarten die een extra mogelijkheid voor punten scoren geven zorgen ook voor geluk. Ze liggen er te kort om er gericht op te spelen (in bijna de helft van de beurten wordt er per slot van rekening een nieuwe Chill-kaart opengedraaid) en dus moet je een beetje geluk hebben dat er net een kaart ligt die punten oplevert voor iets dat je kan schilderen (meestal omdat je het toch al van plan was). Maar geluk middelt zich meestal wel uit, dus dit is niet heel storend. Wat ik wel echt een ontwerpfout vind, is dat het spel is afgelopen zodra een speler het eind van het Chill-spoor heeft bereikt. De ronde wordt dan niet meer uitgespeeld. De startspeler heeft hierdoor een voordeel en als er in dezelfde ronde dus meerdere mensen uit zouden kunnen gaan, dan geeft dit zure gezichten.

Als ik de souvenir-waarde even weg laat, dan houd ik een degelijk familiespel over. Het is niet echt iets bijzonders, maar het speelt lekker vlot weg en in dit geval is dat genoeg door de Bob Ross nostalgie factor die perfect is doorgevoerd. Het spel ziet er namelijk prachtig uit en gebruikt veel typisch Bob Ross jargon ( van de happy little trees, tot de namen van de kleuren van de verf). Daarboven op komen dan nog de Bob Ross quotes die op de Chill-kaarten staan (“Artists are expected to be a little different”), je hoort het hem gewoon zeggen. Spellengekken kunnen dus betere spellen kopen in de winkel, maar ik denk dat het moeilijk is om de sfeer van Bob Ross beter in een spel te vangen.







Auteur: Prospero Hall
Uitgever: Big G Creative, 2017
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 20-40 minuten
Prijs: 25 dollar (exclusief V.A.T. en de reis naar Amerika)
NB: exclusief te koop bij Target (een Amerikaanse warenhuisketen)

BGG@SEA dag 8: vertrekken en Mox Seattle - 18 Jul 2018


Op vrijdagochtend moesten we vroeg op omdat we om kwart over 8 de Explorer of the  Seas moesten gaan verlaten. Op het aangewezen tijdstip meldden we ons in de Main Dining hall op het vierde dek. Hier moesten we nog even wachten voordat onze groep aan de beurt was om te vertrekken. Het was te vroeg om al naar het vliegveld toe te gaan omdat ons vliegtuig pas om half 6 zou vertrekken. Eigenlijk wilden we naar de locatie van Mox (bordspellencafé en -winkel) in Seattle gaan, maar die zou pas om 11 uur open gaan (zie het verslag van onze week in Seattle voor onze kennismaking met de andere locatie van deze keten in Bellevue). We besloten daarom maar eerst een taxi naar de Starbucks Reserve Roastery te nemen.

Starbucks is ontstaan in Seattle en heeft haar hoofdkantoor nog steeds in deze stad. In Seattle heeft ze ook haar vlaggenschip-winkel gevestigd waar ze nieuwe drankjes en concepten uitprobeert. Voluit heet deze locatie de Starbucks Reserve Roastery & Tasting Room. Voorbeelden van dingen die ze daar nu uitproberen zijn cocktails met koffie, versgebakken stukken pizza en nieuwe soorten koffiebonen. Wij bestelden een latte van een bijzondere koffieboon (ik vond er weinig aan) en zochten een plekje langs het raam en haalden onze Scrabbleset tevoorschijn voor een ouderwets potje Scrabble. Het was het eerste potje Scrabble deze vakantie. Niek was in topvorm en verpletterde me.

Toen we uitgescrabbled waren, hebben we een Uber naar de locatie van Mox in Seattle gepakt. Ook deze locatie zat op een soort industrieterrein en bestond weer uit een combinatie van een winkelgedeelte met een restaurantgedeelte en meerdere losse ruimtes voor speciale categorieën spellen (miniaturen, role playing, toernooien, etc.). We werden vriendelijk ontvangen en kregen een fijn plekje aan het raam toegewezen waar we onze koffers in een fijn hoekje konden schuiven.

De sfeer in deze locatie was anders dan in de locatie in Bellevue. Hier was voor een soort van gothic uitstraling gekozen met veel prachtige geschilderde details, waaronder een grote wandschildering. De winkel was veel kleiner dan die in Bellevue, maar nog steeds veel groter dan de gemiddelde spellenwinkel hier in Europa.







Ook hier kon je bij de kassa spellen lenen. Ik vroeg of ze ook Dinosaur Island hadden omdat ik die graag nog een keer zou willen spelen. Ze hadden die niet achter de kassa staan, maar wel ergens anders en gingen hem voor me halen. Niek en ik zetten het spel snel klaar en wisten de regels nog en konden dus snel gaan spelen. Omdat we nu al beter wisten hoe het spel verliep, speelde het spel lekker vlot door en het duurde niet lang voordat we beide ons park uit konden breiden met nieuwe dino’s. Ik speelde dit keer heel bewust op de einddoelen. Niek was hier net wat langzamer mee en moest dus toezien hoe ik twee doelen wist te verwezenlijken en daarmee het spel beëindigde. Je krijgt bonuspunten als je een einddoel haalt. Tot mijn verbazing won ik echter met maar een klein verschil. Niek had zich namelijk op dure dino’s gericht (die waren meer punten waard dan mijn suffe planteneters) en  had daarmee bovendien veel meer bezoekers (en dus punten) binnen gehengeld. Ik vond het leuk om te zien dat je in dit spel schijnbaar verschillende tactieken kan volgen en je niet verplicht op de einddoelen hoeft te storten.

Het was inmiddels 12 uur geworden en dus tijd om te lunchen. We namen beide een kaastosti en een Italian Soda. Dat laatste was een wonderlijk drankje bestaand uit aanlenglimonade (wij kozen voor zwarte bessen smaak) met slagroom. Het smaakte beter dan het klonk, maar ik geloof niet dat ik de behoefte voel om het hier thuis klaar te gaan maken.

Na de lunch besloten we nog één vlot spelletje te doen voordat we ons naar het vliegveld zouden laten brengen. We kozen voor Splendor. We  probeerden allebei zo snel mogelijk toe te werken naar de bonus-tegels en Niek was hier net wat sneller in dan ik. Dit leverde hem een voorsprong op die ik niet meer kon inhalen. Hij ging er dan ook met de winst van door.

Ik wist dat de koffers echt afgeladen vol zaten en dus kon ik me bedwingen om nog een spel te kopen in de winkel. Een Uber bracht ons snel naar het vliegveld. Onze koffers bleken te zwaar te zijn en dus moesten we uit iedere koffer een spel halen om in onze handbagage te stoppen. De dozen waren tot mijn opluchting nog steeds ongedeerd en ik hoopte dat de dozen die in onze koffers achterbleven dat zouden blijven (ik heb niet de illusie dat er heel voorzichtig met de koffers wordt omgegaan tijdens de bagageafhandeling op vliegvelden).

We waren keurig op tijd voor onze vlucht en hebben de tijd nog gedood met een potje Fox in the Forest en Ganz schön Clever. En toen was het tijd om in het vliegtuig te stappen voor een lange vlucht terug naar huis (zonder te slapen helaas). Zaterdagmiddag waren we weer thuis en tot mijn grote verrassing waren alle spellen ongedeerd aangekomen.

Natuurlijk was het heerlijk om weer thuis te zijn, maar het was ook echt jammer dat de vakantie was afgelopen. De afgelopen twee weken waren echt geweldig leuk. We hebben zo veel leuke dingen gezien en gedaan. En we hebben zo veel leuke mensen ontmoet. Ik kan een tripje naar Seattle en/of Alaska dan ook van harte aanbevelen. Ook kan ik de bordspellencruise van BGG van harte aanbevelen. Het kost een lieve duit (vooral door de bijkomende reiskosten naar Amerika), maar dan ben je verzekerd van een cruise met een flinke voorraad leuke spellen en spellenspelers. Als de bestemming je dan ook nog aanspreekt, dan is dit een winnende combinatie voor elke spellenspeler. Ik sluit dan ook zeker niet uit dat we over een paar jaar nog een keer met BGG mee op cruise gaan. En tot die tijd moet ik het doen met de foto’s en herinneringen van de afgelopen cruise.