Menu

Introductie
Wat voor een website is dit en wie zijn wij
Updates
Overzicht met de laatste wekelijkse updates
Recensies
Recensies van 759 spellen en spelverslagen van 459 spellen
Spel aan de Maas
Neem een kijkje in het archief van onze Rotterdamse spellenclub
Artikelen
Artikelen, interviews met spelauteurs en verslagen van spelevenementen
Aanbevolen
Lijstjes met onze tips en favorieten en de winnaars van spellenprijzen
Weblog
Het Spellengek-weblog voor diverse spelgerelateerde schrijfsels
Links
Links naar andere websites over bord- en kaartspellen
Winkels
Overzicht met spellenspeciaalzaken in Nederland en België

Weblog

Recensie: Unlock! - 20 Sep 2017

Escaperoom spellen zijn op dit moment hotter dan hot. Uitgevers brengen dan ook het ene na het andere escaperoom spel op de markt. Sommige van deze spellen kan je echt maar één keer spelen omdat je het spelmateriaal vernietigd tijdens het spel (zoals de Exit spellen), voor andere spellen kan je vervangende onderdelen printen (escaperoom the game van Indentity) en in nog andere spellen blijft het spelmateriaal gespaard en kan een spel keer op keer gespeeld worden. Ook voor deze spellen geldt dat je het zelf maar één keer kan spelen omdat je daarna de oplossing kent (of je moet het spel een flinke tijd wegleggen zodat je de oplossing vergeten bent). Unlock! is een spel in deze laatste categorie.

In de doos van Unlock! tref je één dun en drie dikke stapels kaarten aan. Het dunne stapeltje is een kort introductie-scenario waarin je de belangrijkste spelmechanismen leert kennen. De drie dikke stapels zijn drie verschillende scenario’s. Ik ga natuurlijk niets verklappen over deze spellen om het spelplezier van toekomstige spelers niet te verklappen. Ieder scenario begint met een kort verhaaltje waarin uitgelegd wordt op welke manier je jezelf nu weer in de nesten hebt geholpen waardoor je ergens opgesloten zit. Het doel is iedere keer hetzelfde: ontsnappen! En het liefst zo snel mogelijk.

Vervolgens staat op de introductiekaart aangegeven welke (genummerde) kaarten je uit de stapel mag pakken en opendraaien. En dan begint het echte spel.  Er kan van alles op de kaarten staan, maar vaak krijg je in ieder geval kaarten met een afbeelding van de plaats waar je je bevindt en kaarten met verschillende voorwerpen. Op de kaarten staan soms ook rode en blauwe nummers. Vaak zie je niet meteen wat je met de kaarten kan of moet, maar als je beter kijkt dan zie je misschien wel ergens een nummer verstopt. Als je een nummer ziet dan mag je die kaart uit de stapel er bij pakken. Of misschien kan je wel een kaart met een blauw nummer combineren met een rood nummer (fictief voorbeeld: denk aan een stekker en een stopcontact). Je telt dan de beide nummers op en pakt de kaart met dat nummer uit de stapel. Maar vaak is het lastiger en moet je codes kraken door raadsels op te lossen. De code die je vindt moet je vervolgens controleren in de speciale Unlock-app. Als jouw oplossing klopt dan krijg je de opdracht om nieuwe kaarten te pakken die je weer een stapje verder brengen.

Natuurlijk kan het voorkomen dat je vastloopt. Dat hoort er aan de ene kant gewoon bij. Des te leuker is het als je de oplossing vervolgens gewoon zelf vindt. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat je echt vast komt te zitten. Als dit toch gebeurt, dan kan je in de app tips vragen die je verder helpen. En als je het dan nog niet lukt dan kan je zelfs de oplossing opvragen.

En als je dan goed je best doet, werk je je langzaamaan door de stapel kaarten heen en weet je na het kraken van de laatste code te ontsnappen. Op de app kan je dan nog zien hoe goed je het gedaan hebt (hoe lang heb je er over gedaan, hoeveel hints heb je gebruikt, etc.).

...en de waardering

Ik heb Unlock! met ontzettend veel plezier gespeeld. Ik speelde het spel samen met een vriendin en het was leuk om te merken dat we elkaar goed aanvulden. Sommige raadsels die ik heel lastig zou vinden loste zij in no time op en ik was weer goed in dingen die zij lastiger vond. En soms wisten we het even helemaal niet meer, maar hielp de app ons weer op weg. De meeste raadsels vond ik heel leuk (zelfs als we hulp nodig hadden gehad om ze op te lossen). Er waren maar twee raadsels die ze van mij weg hadden mogen laten. Maar omdat ik het spelplezier van anderen niet wil verpesten, ga ik daar verder niets over zeggen.  De thema’s van de scenario’s zijn ook goed doorgevoerd in de raadsels waardoor je niet het gevoel hebt alleen maar abstracte raadsels op te lossen.

Op de doos staat dat je dit spel tot met zijn zessen aan toe kan spelen. Dat lijkt mij eerlijk gezegd een beetje overdreven. Het kan wel, maar dan heeft niet iedereen altijd wat te doen. Ik zou het spel met maximaal vier mensen willen doen.  Wat ik ook positief aan dit spel vind is dat je het spel niet kapot speelt. Zelf kan je het echt maar één keer spelen (of je moet heel lang wachten danwel heel vergeetachtig zijn), maar je kan het spel gewoon doorgeven (of verkopen) aan anderen en daarmee onderscheid dit escaperoom-spel zich in positieve zin van de concurrentie.







Auteurs: Alice Caroll, Thomas Cauët en Cyril Demaegd
Uitgever: Space Cowboys, 2017
Aantal spelers: 1-6
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 45-90 minuten
Prijs: circa 30 euro

Gespeeld in augustus - 8 Sep 2017

Augustus is doorgaans de maand waarin in de minste spellen speel, maar dit jaar was daar zeker geen sprake van. Het helpt dat het nog vakantie was en mijn kinderen steeds vaker meespelen. Ik pik er even een paar highlights uit.

Absolute topper van deze maand was El Dorado, het nieuwe bordspel van Reiner Knizia. Ik had hem al eens eerder gespeeld, maar toen was het nog niet goed verkrijgbaar. Inmiddels kun je het ook bij Nederlandse (web)winkels kopen. Voorlopig alleen de Duitse versie, een Engelstalige zal snel genoeg opduiken.
El Dorado is een racespel met een deckbouwelement. Je begint met acht eenvoudige kaarten, die je kunt spelen om je ontdekkingsreiziger vooruit te plaatsen, of betere kaarten te kopen. Het bord bestaat uit losse onderdelen, waarmee je talloze parcoursen kunt maken. De combinatie van racen en deckbouwen werkt heel goed. We hebben hier natuurlijk te maken met een zeer ervaren spelontwerper, dus in El Dorado zijn de parcoursen goed samengesteld, kom je geen gekke situaties tegen en is de balans precies goed. De verschillende scenario's vragen allemaal om een andere aanpak, waardoor je niet altijd maar weer dezelfde strategie moet spelen, waar sommige deckbouwers nog wel eens last van hebben. De mooiste bonus is dat dit spel met alle spelersaantallen goed is. Het blijft bovendien spannend tot het eind. Zelfs als je vlak voor het einde nog een heel borddeel achterligt kun je winnen. Dan moet je je deck alleen wel een beetje goed samengesteld hebben...

Terraforming Mars: omdat ik het een fantastisch spel blijf vinden ben ik voor de bijl gegaan en heb ik de Nederlandstalige versie gekocht. De Engelstalige was wat moeilijk verkrijgbaar en 20 euro duurder, dus ja. De (Vlaamse) vertaling is prima, wat nog niet vanzelfsprekend is gegeven het thema en de enorme hoeveelheid kaarten. Ik weet niet zeker of het echt nodig is om het zelf te hebben (ik ken genoeg mensen met wie ik regelmatig speel die het ook hebben), maar ik ben nog erg blij met mijn aanschaf. Ik heb die tenslotte al twee keer gespeeld.

Space Hulk: over fantastische spellen gesproken. Dit krijgt van mij nog steeds de hoogste waardering, maar het is geen spel dat ik elke maand kan spelen. Ik kan gewoon de spanning niet aan. Er is geen ander spel waarvan ik zo'n adrenalinestoot krijg. Vooral als ik de Space Marines speel krijg ik al knikkende knieën als het bord wordt samengesteld en ik de scenarioregels lees.
Het waren weer twee epische potjes (scenario VI, een keer met de beide partijen) en dit was er duidelijk een voor de Genestealers. Ze wonnen beide potjes, maar gemakkelijk ging dat niet. Jasper en ik zijn er nog niet uit wat nu de beste aanpak voor de Space Marines is, dus ook dit scenario is z'n wederspeelbaarheid nog niet kwijt. Wat een stress.

Ethnos: gespeeld op de tweewekelijkse spellenavond in Delft, waar aardig wat leden van de Noviteitencultus zitten. De doos doet vermoeden dat je met een overdadig fantasyspel te maken hebt, maar dat valt reuze mee (of je dat een plus of een min moet je zelf maar bepalen). Ethnos is een klassiek meerderhedenspel met een Small World-achtig fantasysausje, dat van verschillende spellen bruikbare elementen leent. Ik houd wel van het genre en Ethnos stelde zeker niet teleur. Ik heb wel mindere varianten gespeeld.



Grand Austria Hotel: dankzij de notering in de top-100 was ik wel benieuwd naar dit spel. Ilona heeft het in de kast, het was dus een kwestie van tijd tot het eens op tafel kwam. Ik begreep vrij snel waarom het nu zo populair is. Dit is een typische puntenpuzzelaar, waar je lekker puntjes kunt schrapen via allerlei mechaniekjes. Zeg maar het genre Stefan Feld. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik geen fan ben van dit fantasieloze genre, maar gelukkig was GAH best aardig om te doen. Met twee spelers is de speelduur alleszins behapbaar en omdat het spel geen overkill aan rekensommen op je afvuurt is de tactische beslissingsruimte overzichtelijk. Ik zeg geen nee tegen nog een potje, maar heb niet gevoel iets te missen als dat er nooit van komt.

Brass: een klassieker die veel te lang op de plank had gelegen. Door de lengte en complexiteit komt dit niet snel op tafel. Met drie nieuwe spelers klokte het binnen op 2,5 uur (exclusief uitleg).Het hielp dat niemand in Birkenhead durfde te bouwen, dus hoefde ik die regel niet weer op te zoeken.
Maar dankzij dit potje heb ik ook weer wat liefhebbers om het online te spelen.