Menu

Introductie
Wat voor een website is dit en wie zijn wij
Updates
Overzicht met de laatste wekelijkse updates
Recensies
Recensies van 759 spellen en spelverslagen van 459 spellen
Spel aan de Maas
Neem een kijkje in het archief van onze Rotterdamse spellenclub
Artikelen
Artikelen, interviews met spelauteurs en verslagen van spelevenementen
Aanbevolen
Lijstjes met onze tips en favorieten en de winnaars van spellenprijzen
Weblog
Het Spellengek-weblog voor diverse spelgerelateerde schrijfsels
Links
Links naar andere websites over bord- en kaartspellen
Winkels
Overzicht met spellenspeciaalzaken in Nederland en België

Weblog

Zuiderspel 2015: verslag van Dagmar - 25 Mar 2015

Afgelopen zondag werd Zuiderspel weer georganiseerd. Vorig jaar ben ik niet geweest, maar dit jaar besloten Niek en ik weer af te reizen naar het Zuiden des Lands voor een middagje spellenpret. De laatste keer dat ik naar Zuiderspel ging werd het nog in een oude Philipsfabriek georganiseerd. Deze locatie had voordelen (bijzondere plek, direct daglicht), maar ook nadelen (erg warm, te druk, te veel geluid). Omdat de beurs nogal uit zijn jasje groeide is de organisatie uitgeweken naar een nieuwe locatie, namelijk een hotel dat gevestigd is in een oud klooster in Veldhoven. Dit klinkt romantischer dan het is, de beurs zelf werd namelijk in een grote, moderne, donkere (zwartgeverfd plafond) beurshal aan de achterzijde van het hotel gehouden.

In eerste instantie was ik dan ook een beetje teleurgesteld. Ik vond het echt meerwaarde hebben dat de beurs eerst op zo’n bijzondere locatie werd gehouden. En ik had gehoopt dat het klooster dus ook weer zo’n juweeltje zou zijn met een bijzondere sfeer. Maar helaas, het was gewoon een grote hal.

We gingen eerst maar eens een rondje over de beurs lopen om te kijken wat er te doen was en of we Peter Hein ook konden vinden. De beurs bleek zeer ruim opgezet te zijn, met brede gangpaden en ruime stands. Het was gezellig druk en overal zaten mensen met plezier te spelen. Er waren ook nog op veel plekken lege tafels dus je kon als je dat wilde op verschillende plaatsen aanschuiven. In het midden van de zaal was een horeca-hoek gemaakt waar je eten en drinken kon halen en dit rustig aan een tafel kon opeten. Ook was centraal in de hal een plek gemaakt met leuke dingen voor kinderen, zodat de kleintjes zich ook prima konden vermaken.  Tijdens het rondje lopen zagen we al wat bekenden zitten spelen en aan het eind vonden we ook Peter Hein die samen met Rogier en nog twee mensen een spel zat te doen. Na even gedag te hebben gezegd, gingen Niek en ik op zoek naar een plek om ook iets te proberen.

Ik had heel graag Patchwork van 999 games willen spelen, dus we gingen eerst maar eens bij de 999 games stand kijken. Tot mijn verbazing had de grootste uitgever van Nederland maar een heel klein standje op de beurs. In deze stand waren alle tafels vol en het zag er uit alsof het potje Patchwork dat aan de gang was nog wel even zou duren en dus besloten we om maar even door te lopen.

We kwamen uit bij de stand van Amsterdice waar ik een vrije tafel zag met Carcassonne Gold Rush. Omdat de Carcassonne versie van de Stille Zuidzee me zo goed was bevallen, wilde ik deze variant ook graag proberen. Wie weet zou het weer zo’n onverwachte topper blijken te zijn! Er kwam al snel iemand om het spel uit te leggen. Het verschil met het gewone Carcassonne zat hem vooral in de manier waarop je punten kon scoren voor de steden. De steden waren vervangen door bergen waar je goud kon proberen te delven. Zodra een bergtegel werd neergelegd, moest je daar ronde fiches op leggen. Als je in je beurt geen poppen plaatste, dan mocht je in plaats daarvan zo’n fiche pakken van een berg waar je aan het graven was met je mannetje of met je tent (een tent mag je altijd in het gebied van en ander zetten). Bij het afbouwen van een berg krijgt de speler vervolgens nog alle resterende fiches en bovendien net zo veel punten als er fiches op de stad hadden gelegen (aangegeven met goudklompjes). Op de fiches staan ook punten (variërend van 0 tot 5 als ik het me goed herinner).Ik vond deze variant niet echt veel speelplezier toevoegen aan het basisconcept. Fijn dus om het spel gespeeld te hebben, nu weet ik dat ik deze variant rustig aan mijn neus voorbij kan laten gaan. 

Toen we klaar waren konden we in de Amsterdice-stand een tafeltje opschuiven naar een tafel waar Camel Up klaar lag. Ik heb al veel over deze winnaar van de Spiel des Jahres gehoord (zowel positief als minder positief) en greep dus graag de kans aan om zelf te bepalen wat ik van dit spel vond. In Camel Up racen een paar kamelen rond een parkoers en moeten de spelers geld verdienen door te bieden op de volgorde waarin de kamelen over de finish komen. Hoe eerder je inzet, hoe hoger het risico dat je het mis hebt, maar hoe groter het bedrag dat je wint is als je het goed hebt. We hebben één potje gespeeld en dat smaakte naar meer. Ik snap de kritiek dat het spel misschien iets te licht is voor de prestigieuze Spiel des Jahres, maar tegelijkertijd heb ik me prima vermaakt en denk ik dat het een heel goed familiespel is. Het speelt vlot door, is snel uit te leggen en ziet er aantrekkelijk uit. Niek vond dit zelfs het leukste spel dat hij op de beurs had gedaan. 

Terwijl we Camel Up aan het spelen waren kregen we van verschillende enthousiaste leden van Amsterdice uitleg over hun spellenclub. Ze organiseren elke maand een spellenavond (op een vrijdag) een spellenmiddag (op een zondag) in Amsterdam. Op deze middagen en avonden komen 50 a 60 mensen af en ze nodigen ook speciale gasten uit (een uitgever die een nieuw spel komt demonstreren bijvooorbeeld). Voor meer informatie verwezen ze ons naar de website (www.amsterdice.nl) of hun facebookpagina. Ik heb me inmiddels aangemeld voor de facebookpagina en werd daar heel vriendelijk welkom geheten. Het klinkt erg leuk zo’n spellendag, dus als het een keer in mijn agenda past, zal ik zeker gaan.

Na Camel Up zijn we doorgelopen naar de stand van The Gamemaster. Gamemaster Hans had zijn stand mooi aangekleed met hooibalen en cowboyhoeden om zijn nieuwste spellen (El Gaucho en Stier zoekt boer) in de schijnwerper te zetten. Na een praatje met Hans gemaakt te hebben, schoven Niek en ik aan voor een potje Out of Mine. Dit is een tetris-achtig puzzelspelletje. Je krijgt een bordje met een gangenstelsel voor je te liggen. Vervolgens krijg je een kaartje met daarop aangegeven hoeveel puzzelstukken je van welke kleur (edelstenen) moet gebruiken om alle vakjes op het bordje te bedekken. Vervolgens begint een race tegen de klok om als eerste je puzzel op te lossen. Vervolgens zijn er nog pluspunten te winnen voor goud- en zilverstukken die op de kaarten verstopt staan en minpunten voor ratten of wormen. Niek en ik hebben met plezier een paar rondjes gespeeld. Het is een leuk, kort spelletje dat snel uit te leggen is en er bovendien erg mooi uit ziet.

Nadat we weer een rondje door de zaal hadden gelopen en ik mijn eerste aankoop had gedaan (Krakow 1325 AD), belandden we weer in de stand van Amsterdice. Ik had daar een vrije tafel met Splendor gespot. Ik heb dat spel inmiddels twee keer met veel plezier gespeeld en wilde het graag laten proberen door Niek. Splendor is een abstract spel waar je eerst fiches moet verzamelen in verschillende kleuren, die lever je vervolgens  in om kaarten te verzamelen. Deze kaarten leveren korting op, op volgende aankopen en soms punten. Wie als eerste 15 punten heeft wint. Het spel is net zo leuk, als deze beschrijving suf is. Juist doordat het zo simpel is, speelt het heel lekker weg. Je probeert slimme combinaties te maken zodat je snel dure kaarten kan scoren, maar de andere spelers proberen dat ook. Hierdoor word het een beetje een race tegen elkaar. Erg verslavend!

De middag begon inmiddels al redelijk aan zijn eind te komen en dus besloten we nog wat te gaan winkelen. Ik had mijn zinnen op Patchwork gezet, maar dat was inmiddels overal uitverkocht. Jammer maar helaas. Ik heb uiteindelijk Spyrium (spijtoptant-aankoop, heb ik na lang twijfelen niet op Spiel gekocht, maar bleef toch knagen) en Splendor gekocht.

Terwijl we richting de uitgang liepen kwamen we Peter Hein nog even tegen. We stonden ter hoogte van de 999 stand en daar was een plekje vrij bij Star Realms (Patchwork was wederom gewoon bezet). Peter Hein raadde ons aan om dit spel te proberen. Hij was er zelf heel enthousiast over (soort light versie van Ascension). Hij legde het ons ook nog even uit. In het spel moet je proberen de gevechtskracht van de andere speler kapot te schieten met ruimteschepen. Het spel is een deckbuilder. Je begint met zwakke schepen en soms wat geld en van dit geld kan je betere schepen of betere verdediging kopen en hopelijk schiet je dan vaker en harder raak dan de andere speler. Het spel kon mij niet helemaal bekoren. Ons eerste potje duurde best lang (we hebben het ook niet uitgespeeld) en de geluksfactor leek best hoog. Zo aan het eind van een spellenmiddag ben je ook niet meer op zijn scherpst, dus wellicht dat als ik het nog een keer zou spelen dat ik het dan leuker zou vinden. Maar misschien ook niet.

Het was inmiddels half 6 en de zaal begon al redelijk leeg te raken. Ook wij vonden het tijd om naar huis af te gaan reizen. Ik heb me een middag heel goed vermaakt. Ik vind het jammer dat de locatie wat minder spectaculair is dan de oude Philips-fabriek, maar de extra speelruimte en goede akoestiek en klimaatbeheersing maken veel goed. Volgend jaar wordt de beurs op 20 maart georganiseerd. Als ik kan, ben ik er zeker weer bij.

Gespeeld in oktober tot december - 19 Mar 2015

Spiel ligt alweer een tijdje achter ons en dan wordt het wel zo'n beetje tijd voor een evaluatie. Dan komt het goed uit dat ik ook nog een paar maandoverzichten achterloop, dus dat combineert mooi.

Aan de beurs Spiel bewaar ik goede herinneringen. Ik heb me twee dagen bijzonder goed vermaakt met plezierig gezelschap en bij vlagen best leuke spellen. Veel echt goede spellen zaten daar niet bij, dus wat dat betreft was Spiel een lichte teleurstelling. Maar ik ga natuurlijk niet alleen om allemaal fantastische nieuwe spellen te ontdekken. Maar bij de beste spellen van de laatste maanden van 2014 zat toch een spel dat tijdens Spiel uitkwam.

De leukste spellen per maand:

Oktober: Chosôn
Na Spiel 2013 was Koryô me al erg goed bevallen, de aanschaf van dit zusje lag dus voor de hand. Hoewel ik het nog niet zo vaak heb gespeeld als Koryô heb ik hier nog geen moment spijt van gehad. Sterker nog: Chosôn vind ik mogelijk nog leuker dan Koryô, Met de gebeurteniskaarten, die speciale eigenschappen van de kaarten kunnen activeren, heb je ineens een stuk meer keuze in het spel. Dat maakt het ook wat complexer, maar daar merk je aan het eind van het eerste potje al niks meer van. Aanbevolen voor liefhebbers van aparte kaartspellen met pit.


November: Machi Koro
Ook voor de november gaat de eer naar een kaartspelletje uit het Verre Oosten. Machi Koro is een eenvoudig kaartspelletje dat kenmerken heeft van Dominion en het Kolonisten kaartspel. Om je inkomsten (en daarmee winstkansen) te vergroten is slim combineren en risicomanagement van groot belang. Ik zou alleen wel de variant uit de uitbreiding gebruiken, waarbij de kaarten willekeurig het spel in komen en niet alles al vanaf het begin te koop is. Daar wordt het wat te eentonig van. De uitbreiding heb ik nog niet gespeeld, maar dat gaat snel genoeg komen.


December: Ascension: Realms Unraveled
Tja, alweer een Ascensionset. Maar deze is zo goed, waarschijnlijk de beste tot nu toe, dat ik toch weer voor de bijl ga. Het transformeren van kaarten krijgt een nieuwe en hele goede impuls in deze set. Ook krijgen de verschillende facties meer betekenis, zodat het strategisch interessanter wordt om je te concentreren op bepaalde facties en niet simpelweg kopen wat er beschikbaar komt. Daarbij is deze set al verantwoordelijk geweest voor enkele legendarische beurten met bijbehorende monsterscores. Het moet een opgave zijn om dan de administratie bij te houden zonder AI.

Andere nieuwe spellen die ik in de laatste maanden van het afgelopen jaar voor het eerst speelde, van leuk naar minder leuk:

Diamonds: een interessant slagenspel waarin er niet zoiets lijkt te bestaan als een slechte hand. Slecht spel wel: je moet goed uitkienen wanneer je een slag moet laten lopen en waar je mee uit wilt komen. Omdat er vrijwel altijd wat te halen komt het spel ook een stuk vriendelijke over dan, zeg, Wizard en Sticheln en consorten.

Orongo: leuk verbindingsspel van Knizia met een ingenieus biedspel dat zelfs gekenmerkt wordt door deflatie! Het is dus nog eens bij de tijd ook.

Cherry Picking: een leuk Take 5-achtig spelletje van een Nederlandse auteur. Zo'n zeldzaam spel waarbij je soms liever slechte dan goede kaarten hebt, omdat je dan met een beetje geluk mooi de hoge kaarten die anderen speelden in kunt pikken,.,

Royals: een klassieke euro met meerderheden, snel punten scoren of mikken op de lange termijn. Het heeft vooral veel raakvlakken met Kardinaal en Koning/China en Thurn und Taxis. Leuke spellen, die ik beide in mijn bezit hebben. Vandaar dat ik Royals graag speel maar niet per se hoef te hebben.

Sun Tzu: speelde ik bij Ducosim, zonder al te veel verwachtingen: de tafel was vrij en het was een spel voor twee personen, terwijl ik net met Roger een vrij tafeltje zocht. Na wat aftasten bleek ik hier te maken met een knap interessant touwtrekspel. Hier krijg ik thuis de handen niet voor op elkaar, anders had ik een aanschaf zeker overwogen.

Ciúb: dit was het laatste spel dat ik tijdens Spiel speelde, dus helemaal scherp was ik niet. Het kwam over als een interessant dobbelspel, maar ook eentje dat misschien teveel probeerde in één spel. Een aanschaf was niet mogelijk (vanwege op), waardoor een extra kennismaking op korte termijn er niet inzat. Voor nu ben ik vooral gegrepen door Roll for the Galaxy van dezelfde auteur. Als ik toe ben aan wat meer variatie in het genre van complexe dobbelspellen geef ik Ciúb wellicht weer een kans.

Greed: ik vind doorgeefspellen als Notre Dame, Fairy Tale en 7 Wonders erg leuk en verwachtte dus veel van Greed. Dat maakte het spel niet helemaal waar. Ik krijg te weinig grip op het spel en vind het lastig om strategisch te draften. Misschien kun je ook teveel verschillende kaarten hebben in zo'n soort spel. Het wordt dan lastiger om kaarten zo door te geven dat je met leuke combi's eindigt. Geen onaardig spel, maar er zijn leukere in het genre.

Five Tribes: een van de meest zichtbare spellen deze editie van Spiel, niet in het minst doordat het van Days of Wonder is. Five Tribes heeft leuke ideeën, maar heeft ook alles in zich om een erg traaaaag spel te worden. Optimaliseerders zullen graag iedere mogelijke route op het bord eerst na willen rekenen voor een keuze te maken. En dan hebben we het nog maar over een deel van het spel, want je moet ook nog al die kleurtjes van de mannetjes in de gaten houden en de kaarten en de djinns en en... Je zou er moe van worden.

Concept: een spel met een erg interessant, ehm, concept. Het idee, blokjes op plaatjes neerleggen als hints voor de spelers die het moeten raden, is erg leuk. Mijn briljante hints voor Calvin & Hobbes werden alleen niet opgepikt omdat niemand C&H kende (blijkbaar zat ik precies met die drie Nederlanders aan tafel die wel konden afleiden dat ik op zoek was naar twee stripfiguren, zijnde een tijger en een jongetje, maar dan daar geen naam bij wisten). Probleem is alleen dat het me vooral voorkwam als bezigheidstherapie, zonder goed scoringsmechanisme. Dixit zonder punten, zeg maar. Leuk, maar ook vrij doelloos.

Tiny Epic Kingdoms: lollig landjepik met allemaal verschillende eigenschappen. Een potje oogde best leuk, maar met meer spelers is dit waarschijnlijk leuker. En chaotischer, helaas.

7 Kingdoms: kaartspel waarbij het spelplezier wat in de weg gezeten werd door een abominabele uitleg. Halverwege viel bij ons zo'n beetje het kwartje, maar dat was niet genoeg om een echt bijzondere indruk achter te laten.

Madame Ching: een aardig familiespel met een vrij duidelijk spelverloop. Probeer zo lang mogelijk opeenvolgende kaarten te spelen om zo ver mogelijk door te blijven varen. Dan pik je de duurste boten in voor veel punten. Anders timen wanneer je beter genoegen kunt nemen met een kleiner schip en kunt proberen de volgende ronde meer te scoren. En iets met symbolen, wat in mijn ene potje weinig impact had.

Turmbauer: driedimensionaal bouwspel waarbij je zo hoog mogelijk moet zien te komen met je poppetje. Instortgevaar is aanzienlijk en de dobbelsteen kan zorgen voor frustratie. Doe mij toch maar Pueblo, waar frustratie vooral voortkomt uit een gebrek aan ruimtelijk inzicht en samenspannende medespelers...

Lectio: Tai Pan met gave kunststof tegels, maar zonder speciale tegels of partnerspel. Tai Pan zonder de leukste aspecten ervan, dus. Alleen voor als je niet met vier spelers bent, denk ik.

Ancient Terrible Things: oogt als een coöperatief spel met horrorthema, maar je moet gewoon individueel proberen zoveel mogelijk monsters te meppen en daar leuke setjes mee te maken. Het thema zal veel euroliefhebbers tegenstaan, het spelprincipe de horrorfans. Smalle marges, kortom.

Burgenland: een bouwspel dat duidelijk mikt op de familiemarkt, maar ik was niet overtuigd. Teveel slimmigheidjes voor een familiespel, maar wat te gewoontjes voor de liefhebber. Tussen tafellaken en servet, dit spel.

Bus: een oudje, van Splotter nog wel. Niet mijn favoriete uitgever, om het eens zacht te zeggen (ik kan nog wel eens wakker liggen van die uren die ik nooit meer terugkrijg dankzij Road & Boats), maar dit was niet eens zo slecht. Een werkverschaffer uit de tijd toen dat nog niet hip was. In zekere zin zijn tijd vooruit, maar inmiddels links en rechts ingehaald door meer gestroomlijnde spellen. Net als veel andere Splotterspellen probeert dit net wat te slim te zijn.

Bloqs: nog een verre verwant van Pueblo, waar iedereen voor zich probeert een zo mooi mogelijke kubus te maken. Dat gaat lastig, omdat dobbelstenen grotendeels bepalen welke stukken je op je bouwplaats mag plaatsen. Goed voor het ontwikkelen van ruimtelijk inzicht denk ik, want als spel faalt het een beetje.

Spike: mijn grootste miskoop tijdens de afgelopen editie van Spiel. Ik verwachtte een Ticket to Ride-achtig spel met een leuk bezorgelement (een beetje zoals Age of Steam), maar dat viel vies tegen. Je bent vooral bezig met het verzamelen van de juiste kaarten om verbindingen te maken op het moment dat die veel punten opleveren. Tegen de tijd dat je netwerk wat begint op te leveren is het spel alweer afgelopen. Jammer, het idee leek zo leuk.

Luchador! Mexican Wrestling Game: tja. Ik had de indruk dat dit het vorige jaar een van de hits was, maar ik zag niet in waarom. Als teamspel valt er nog wel iets te kiezen (vecht jij of vecht ik?), daarbuiten gaat het alleen om de resultaten van je dobbelstenen. Geen klap aan.

Sushi Dice: maar nog minder leuk was Sushi Dice: net zolang dobbelstenen gooien tot je de combinatie hebt van een van de beschikbare kaarten. Fysiek snel dobbelen hebt. Valsspelen mag, tot je betrapt wordt. Echt, wie verveelt zich hierbij al niet in de eerste ronde?