Geplaatst door Er zijn genoeg voorbeelden van spellen die gebaseerd zijn op boeken, films of tv-series. Maar omgekeerd komt minder voor. Er zijn inmiddels boeken die gebaseerd zijn op de werelden van Catan en Terraforming Mars. Maar de invloed van spellen gaat inmiddels verder. Op Netflix zijn dit jaar twee films verschenen die gebaseerd zijn op spellen, namelijk op de spellen Dungeons & Dragons en Weerwolven. Daarnaast is er bij Netflix ook nog een serie verschenen die gebaseerd is op Exploding Kittens. En bij SBS 6 kan je ten slotte naar een tv show kijken die gebaseerd is op het populaire partyspel 30 seconds. Je kan dus wel zeggen dat bordspellen hot zijn in de film/tv-wereld. Ik heb naar alle vier deze producties gekeken en ga je in dit blogje vertellen of ze de moeite waard zijn.
Laten we met de laatste beginnen om daar zo snel mogelijk van af te zijn. In 30 seconds strijden drie duo’s tegen elkaar. De teamcaptains zijn iedere week hetzelfde (Rob Kemps, Klaas van der Eerden en Airen Mylene). Ze worden iedere week bijgestaan door een andere BN-er waar ze samen een team mee vormen. Het programma wordt gepresenteerd door Johny de Mol. Ik heb naar een deel van de eerste aflevering gekeken. En dat was zo tenenkrommend verschrikkelijk slecht dat ik snel ben weggezapt naar een andere zender. De basis in deze show is natuurlijk dat BN-ers in 30 seconden zo veel mogelijk worden moeten omschrijven en dat hun partner ze dan moet raden. Maar tussen het spelen door zijn ze heel druk met heel grappig zijn. Laten we het er op houden dat ik hun grappen en sneren vooral heel flauw vond. De makers van het programma geven de BN-ers nog een extra zetje om “grappig” te zijn doordat de te raden woorden duidelijk bewust gekozen zijn om er maar voor te zorgen dat de BN-ers zo vaak mogelijk “pies, poep, seks” woorden zeggen. Er zijn vast mensen die dit reuze grappig vinden (al dan niet na voldoende drank), maar ik vond er niets aan. Deze serie doet geen recht aan hoe leuk 30 seconds in het echt is.
Gelukkig heeft Netflix beter werk geleverd. Laten we beginnen met Dungeons & Dragons: honor among thiefs. Dit is een film waar een heel blik grote Hollywood acteurs voor open is getrokken. Zo spelen Star Trek acteur Chris Pine (de jonge Kirk in de recente films), Fast & Furieus actrice Michelle Rodriguez (of te wel Letty Ortiz) en Mr Four Weddings and a Funeral Hugh Grant belangrijke rollen in deze productie. In deze film draait het om twee kleine boefjes die door een stomme fout alles kwijt zijn geraakt wat ze hadden. En natuurlijk gaan ze op avontuur om dat onrecht weer ongedaan te maken en komen ze daarbij regelmatig in nieuwe problemen. Wat volgt is een spannend verhaal vol met grappen en verwijzingen naar de Dungeons & Dragons wereld. Zo zit er bijvoorbeeld een tovenaar in waarvan de spreuken vaker niet dan wel werken. Dat is een grappige verwijzing naar die speler die zelfs als hij of zij minimaal een twee moet gooien om een spreuk te laten slagen, daar keer op keer niet in slaagt. Er is niet alleen niet bespaard op de acteurs, ook aan de visuals is goed geld besteed. Alles ziet er super mooi en verzorgd uit. Er komt echt een mooie magische wereld tot leven op je scherm. Ik heb dan ook met veel plezier naar deze komische actie-spektakel film gekeken.
De tweede film waar ik bij Netflix naar gekeken heb is Loup Garous. Dit is het Franse woord voor weerwolf. En de reden dat de naam van de film in het Frans is, is omdat het een Franse film is. De film is keurig ondertiteld, dus pas de probleme als je Frans al na de brugklas hebt laten vallen. In deze film probeert een vader zijn gezin zo ver te krijgen dat ze een potje Weerwolven met hem doen, maar hij is de enige die er echt zin in heeft (een situatie die veel spellenliefhebbers vast herkennen). Hij ruimt het oude exemplaar daarom maar weer op en daarbij creëert hij een Jumanji-momentje waardoor het gezin ineens in het spel terecht is gekomen (ik snap ook niet hoe het werkt, maar over sommige dingen moet je niet te veel nadenken). En dan begint het verhaal pas echt. Het gezin moet zich staande houden in de middeleeuwse wereld waarin ze terecht zijn gekomen en zien uit te zoeken hoe ze terug komen naar onze eigen tijd. En dit levert een grappig en spannend verhaal op dat ik met veel plezier gekeken heb. In dit verhaal speelt het Weerwolven-spel ook echt een rol en is het niet alleen het thema (het gezin weet dat ze in het spel terecht zijn gekomen en je ziet het spelmateriaal voorbij komen). Ook deze film heb ik met veel plezier gekeken.
En ten slotte heb ik de eerste twee afleveringen van de Exploding Kittens serie gekeken. Dit is een tekenfilm serie. En dan niet in de categorie Disney maar eerder in de categorie Nickelodeon. Of te wel vrij simpele tekeningen, heel druk en schreeuwerig. In deze serie worden God en de Duivel door het management van Hemel en Hel als straf naar de aarde gestuurd als kat. God moet mensen blij maken, de Duivel ze juist straffen. In de serie komen ook regelmatig verwijzingen voor naar de andere spellen die zich richten op dezelfde doelgroep als Exploding Kittens (zoals Mantis, Unstable Unicorn en Throw, Throw Burrito), dat vond ik dan wel weer leuk om te zien. Dit is een serie die gericht is op tieners of jonge twintigers. De tijd dat ik zo jong was, ligt al confronterend ver achter me. Ik vond de serie dan ook niet echt leuk om te kijken. Ik vond de graphics niet mooi, de grappen wel erg flauw en het verhaal sloeg eigenlijk nergens op. Er zitten veel grappen in de serie waarin jonge mensen door oude of oude door jonge mensen belachelijk worden gemaakt. Sommige grappen waren nog best leuk, maar vaak vond ik ze wat flauw. Als tiener had ik daar vast anders over gedacht, maar misschien verlies je gewoon je gevoel van humor als je ouder wordt. Maar als ik moet kiezen tussen nog een aflevering van 30 seconds kijken of een aflevering van Exploding Kittens dan is de keus heel snel gemaakt: Exploding Kittens it is. Zo slecht is het dus ook weer niet.
Ik vind het wel een mooie trend om spellen naar het witte doek of de tv te halen. Ik kan zo nog een stapel spellen bedenken die een prima basis zouden zijn voor een film of tv-serie. Denk aan Mysterium, De legenden van Andor, Pandemic, Clank! en De verdwenen ruïnes van Arnak. Wat deze spellen met elkaar delen is dat het hele verhalende spellen zijn waarin je een avontuur beleefd. En dat avontuur leent zich er net zo goed voor om op het witte doek tot leven te komen als op het speelbord. En er zijn ook genoeg leuke partygames die prima vertaald zouden kunnen worden naar een tv-quiz zonder dat het om BN-ers en flauwe grappen hoeft te draaien. Denk aan Just One, Hitster, Muse, A Fake Artist goes to New York, Spyfall en Times Up.